16 Νοεμβρίου 2010

Το πρώτο μας ταξίδι με αεροπλάνο...

.....την Παρασκευή η Μαρκέλλα και η μαμά θα "πετάξουν" για Θεσσαλονίκη!!



Έχω λίγο άγχος για τις αντιδράσεις της μικρής στο αεροπλάνο, αλλά μιλώντας και με άλλες μαμάδες που έχουν ταξιδέψει με τα νινάκια τους σε πολύ μικρότερη ηλικία, έχω καθησυχαστεί κάπως!

Γενικά είναι ένα πάρα πολύ καλόβολο παιδάκι! Βόλτα να είναι και δεν καταλαβαίνει τίποτα!

Καλό μας ταξίδι και θα σας κρατήσουμε παρέα και από την νύφη του Θερμαϊκού!!

Σας φιλώ γλυκά στην μούρη!

Η μαμά!

15 Νοεμβρίου 2010

lourdi ευχαριστώ κι εγώ με την σειρά μου!!

Η lourdi με συγκίνησε πάρα πολύ!

Μας έδωσε το πρώτο μας βραβείο!!

ΠΗΡΑΜΕ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΑΣ ΒΡΑΒΕΙΟ!!! γιούπι!!!

Τι δεν με πιστεύετε? Για δείτε.......

Πολυτεχνίτισσα

Σε ευχαριστώ πάρα πολύ....υπόσχομαι πως θα βάλω και την φωτογραφία από το δικό μου τριανταφυλλάκι!!

Να είσαι καλά!!



Σας φιλώ γλυκά στην μούρη

Η μαμά!

12 Νοεμβρίου 2010

Πολύτιμα "Παρασκευο-Σαββατο-Κύριακα"



20 συναπτά έτη σκληρής δουλειάς και ποτέ μα ποτέ δεν χαιρόμουν τόσο, όταν ερχόταν Σαββατοκύριακο!

Όποτε φτάνει Πέμπτη απόγευμα, δεν βλέπω την ώρα να  ξημερώσει η Παρασκευή !!!

Το δε πρωινό της Παρασκευής, νομίζω πως η κόρη μου, μου χαρίζει το ΠΙΟ γλυκό της χαμόγελο!!! Δεν βλέπω την ώρα να σχολάσω και να έχω 2 1/2 γεμάτες μέρες με το παιδί μου και τον άντρα μου!

Είμαι κι εγώ από τους ανθρώπους που για να κερδίσουν έναν αξιοπρεπή μισθό, έχω δουλέψει άπειρες παραπάνω ώρες αμισθί και έχω "ξεχάσει" να πάρω πολλές καλοκαιρινές άδειες, χωρίς ποτέ να παραπονεθώ!

Από τότε που γεννήθηκε όμως η Μαρκέλλα και επέστρεψα στην δουλειά (3 μηνών ήταν το παιδάκι μου), δεν βλέπω την ώρα να γυρίσω σπίτι! Δυστυχώς δεν μπορώ να σταματήσω από την δουλειά (ρημάδια λεφτά) αλλά δεν σας κρύβω πως υπάρχουν πολλές "ιντερνετικές"δουλειές  που μπορείς να κάνεις από το σπίτι και να πληρώνεσαι επιτόπου! Κάποιοι μάλιστα κάνουν μόνο αυτή την δουλειά και ζούνε ολόκληρη την οικογένεια! Ο μπαμπάς μας (εκείνος κι αν κάνει σκληρή δουλειά) είναι αυτός που προσέχει την Μαρκέλλα όσο εγώ λείπω στο γραφείο! (δουλεύουμε εναλλάξ...πρωί εγώ...βράδυ εκείνος).Ακόμη το ψάχνω με τις "ιντερνετικές"δουλειές...και θα την βρω την άκρη!

Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν οι στιγμές που συναντόμαστε και οι 3 στο σπίτι είναι λίγες και πολύτιμες!!

Γι αυτό και τα Παρασκευο-Σαββατο-Κύριακα μας είναι τόσο πολύτιμα!!

Καλό Σαββατοκύριακο να έχουμε με πολλές πολλές αγκαλιές!!!

Σας φιλώ γλυκά στην μούρη 

Η μαμά!

2 Νοεμβρίου 2010

Για όσους είναι γεννημένοι μεταξύ 1950-1980...πως μεγαλώσαμε!!

Μου το έστειλε η αδερφή μου με mail...δεν ξέρουμε ποιος είναι ο συγγραφέας αυτού του κειμένου....αλλά ότι λέει είναι πέρα για πέρα αληθινό!! Βέβαια έχουν αλλάξει πολλά από τότε....

Αφιερωμένο σε όλους μας!!!

                               

 
"H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε...

Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή:

  • περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. 
  • Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές
  • έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε.
  • Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή...
Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα
ζωντανοί.. 


  • Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». 
  • Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά.. 
  • Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ,καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. 
  • Οι κούνιες ήταν φτιαγμένες από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.

Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. 

  • Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. 
  • Παίζαμε «μακριά γαιδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση..
  • Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. 

Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν
υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους»


Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα.. 


Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. 


Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.

Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. 



Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. 


Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι..

Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. 



Εμείς είχαμε φίλους.. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε.. 
Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. 
Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. 
Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα.. 
Χάσαμε χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου.  


Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. 
Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν.

Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! 



Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;

Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι.. Τι φρίκη!

Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ..
Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με
ένα αγκίστρι και μια πετονιά. 

Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ) : D : P

Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε.

Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί...."