26 Ιουλίου 2011

28 Απριλίου 2010! Και ήρθες εσύ!


Όλο λέω θα καθίσω να γράψω την ιστορία γέννησης της κόρης μου και όλο το αφήνω, καθώς πιστεύω πως οι λέξεις δεν θα μπορέσουν με τίποτα να αποτυπώσουν αυτό που έζησα.

Από την άλλη σκέφτομαι πως όλες οι μανούλες το ίδιο θα αισθάνθηκαν και μια και το οφείλω στην κόρη μου να ξέρει πως γεννήθηκε, σήμερα πήρα την απόφαση.

23 Απριλίου 2010 είχα την τελευταία επίσκεψη στον γιατρό, ήμουν στην 38η εβδομάδα και το μωρό είχε πάρει κανονικά την θέση  του.

Ήταν 4,5 κιλά σχεδόν και αποφάσισα να μπω την Τετάρτη 28 Απριλίου για να γεννήσω με τεχνητούς πόνους! Ξέρω πως οι περισσότερες από εσάς ίσως και να το κατακρίνετε αλλά όταν κουβαλάς ένα τόσο μεγάλο μωρό (σημειώστε πως όσοι έβλεπαν την κοιλιά μου νόμιζαν πως έχω δίδυμα) και όταν όλη σου η οικογένεια είναι 504 χλμ βόρεια της Αθήνας, τι να σου πρωτοκάνει ένας γλυκός σύζυγος; Που να πρωτοβοηθήσει! ? !

Βέβαια αν το ξαναπερνούσα όλο αυτό από την αρχή θα άλλαζα πολλά πράγματα ως προς τον τοκετό, αλλά αυτό είναι θέμα για άλλο ποστ!

Το δωμάτιο της μικρής ήταν έτοιμο από τον μπαμπά μας, όλα είχαν αγοραστεί και έμενε μόνο να κάνει την εμφάνιση της η γκεστ σταρ μας! :D

Τετάρτη 28 Απριλίου 2010 ξημερώματα λοιπόν, ήρθανε οι αδερφές μου από Θεσσαλονίκη και η καλή μου φίλη και κουμπάρα από Αθήνα να με παραλάβουν όλοι μαζί με τον άντρα μου για να πάμε στο ΙΑΣΩ.

Πάμε στο νοσοκομείο και αφού έκανε τα απαραίτητα ο Νίκος για την εισαγωγή, με φωνάζουν για να ξεκινήσει η προετοιμασία! Περιττό να σας πω πως η καρδιά μου κόντευε να σπάσει!

Γυρίζω κοιτάω τον άντρα μου και σχεδόν βουρκωμένοι αλλά και "χαμένοι" φιληθήκαμε! "Θα έρθω μέσα να σε δω" μου είπε και μου έσφιξε το χέρι.

Δεν ξέρω πως αισθανόσασταν εσείς, αλλά από την ώρα που αποχαιρετήθηκα με τον άντρα μου, ένιωσα πραγματικά πως η ζωή μας σε λίγες ώρες θα ήταν αλλιώς! Χίλιες σκέψεις τρέχανε στο μυαλό μου; Θα τα καταφέρω; Κι αν συμβεί κάτι; Ουφφφφ......

Η διαδικασία της "προετοιμασίας" είναι "ψυχρή" και αν εξαιρέσεις την καλή διάθεση της νοσοκόμας να σου χαμογελάσει, όλες οι σκέψεις ήταν αγχωτικές του τύπου "και τώρα τι θα μου κάνουν;" και πάει λέγοντας.

Αφού με "ετοίμασαν" με πήγαν καροτσάδα (αυτό δεν το κατάλαβα ποτέ) στον δωμάτιο οδυνών.

Μπαίνει και η ειδική ζώνη να ακούμε τους χτύπους της καρδούλας της και ξεκινάνε οι "δόσεις" φαρμάκου για πόνους.

Από τις 7 το πρωί μέχρι τις 4 το απόγευμα, δεν ήθελα την επισκληρίδιο για να μπορώ να σπρώχνω μιας και η μικρή είχε σφηνωθεί και η διαστολή ήταν ακόμη 4!

ΑΞΕΧΑΣΤΗ επώδυνη εμπειρία το "σπάσιμο των νερών"! Πιο επώδυνη και από τις συσπάσεις κατ'εμέ!

Για να μην σας τα πολυλογώ, μπαίνει ο γιατρός κατά τις 4 και μας λέει πως αν περιμέναμε μέχρι το επόμενο πρωί θα γεννούσα φυσιολογικά μάλλον.

Επενέβη ο άντρας μου και τον ευχαριστώ γι'αυτό και λέει του γιατρού "Κώστα δεν θέλω να παραδώσει και ψυχή, βάλ' την για καισαρική". Και έτσι έγινε....σε μια ώρα ήμουν στο χειρουργείο με επισκληρίδιο.

Η πίεση μου όμως ήθελε να τα κάνει τα πράγματα λίγο δραματικά...μια προεκλαμψία έκανε την εμφάνιση της και μετά από ένα δικό μου άτονο "ζαλίιιζοοομαιι" ακούω τον γιατρό να ωρύεται "ΑΝΑΙΣΘΗΣΙΟΛΟΓΟΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ" και η αδρεναλίνη έκανε την δουλειά της!

Επανήλθα σχετικά άμεσα και στις 17+17 (είχα το νου μου να δω το ρολόι..χιχι..)ακριβώς βγήκε η Μαρκέλλα από την κοιλιά μου! 17+25 είναι η ώρα που μας έγραψαν.

Την είδα καθώς με ενημέρωσε ο γιατρός και σε 3-4 δευτερόλεπτα την είχα πάνω στο στήθος μου να με κοιτάει με το ίδιο διαπεραστικό βλέμμα που έχει και τώρα όταν βλέπει κάτι για πρώτη φορά και να μου ΧΑΜΟΓΕΛΑΕΙ! Ναι, μου χαμογέλαγε...δεν είχα παραισθήσεις!

Και εκεί έκλαψα! Πλάνταξα στο κλάμα! Έκλαιγε και η μαία μαζί μου! Τι κλάμα Θεέ μου! Τι απίστευτο συναίσθημα! Η κόρη μας είχε γεννηθεί! Πάλι θα κλάψω......

Ο πρώτος άνθρωπος που ήθελα να δω ήταν ο άντρας μου! Το πρώτο πράγμα που τον ρώτησα όταν τον είδα ήταν "Την είδες;" Και η καταφατική του απάντηση ήρθε με δικά του σιωπηλά δάκρυα χαράς!
Τι συναισθήματα! Τι πληρότητα!

Σε λίγες ώρες ήμουν στο δωμάτιό μου με συγγενείς και φίλους και αφού ηρέμησα και επανήλθαν κάπως και τα πόδια μου, μου έφεραν το κορίτσι μου που θήλασε για λίγο και μετά κοιμόταν για 3 ώρες πάνω στο στέρνο μου!

ΠΟΤΕ δεν θα ξεχάσω τον πρώτο της ύπνο! ΠΟΤΕ!

Σ αγαπάω πολύ κόρη μου! Και ευχαριστώ τον μπαμπά σου πολύ γι αυτό! Πολύ πολύ! xxx






η μαμά-Σοφία




2 σχόλια:

  1. Να σου ζήσει το μπεμπέ σου...έχω και εγώ μια μικρή Μαρκέλλα 15 μηνών πλέον και η αλήθεια είναι ότι παρόλο είναι το δευτερο παιδάκι μου μας έχει αλλάξει την ζωή μας και τα θέλω μας πάρα πολύ. Λές να το έχουν οι Μαρκελλίνες??? PS.Σύμπτωση το δεύτερο ονοματάκι που της δώσαμε είναι Σοφία...

    ΑπάντησηΔιαγραφή