25 Δεκεμβρίου 2012

Υπάρχουν κι αυτά τα Χριστούγεννα.

της μαμάς Γιούλης

Πρέπει να'χουν περάσει καμιά 15αριά χρόνια.. και κάθε Χριστούγεννα κάνω την ίδια σκέψη..

Σαν παιδί ποτέ δεν περίμενα τον Άγιο Βασίλη..ποτέ δεν έπαιρνα δώρο γιατί πολύ απλά οι
γονείς μου δεν είχαν την δυνατότητα να μας παίρνουν δώρο μιας κι είμαστε τρία αδέρφια κι η οικονομική μας κατάσταση δεν τους το επέτρεπε.

Κάθε χρόνο όμως έπρεπε να σκαρφιστώ ένα φανταστικό δώρο γιατί με την επιστροφή στο σχολείο θα άκουγα την "ενοχλητική" προς εμέ τουλάχιστον ερώτηση: 

-Παιδιά τι σας έφερε ο Άγιος Βασίλης; 
Γράψτε μία έκθεση για τα Χριστούγεννα και τα δώρα που λάβατε!!! 

Φαντάζομαι πως δεν ήμουν το μόνο παιδάκι που ερχόταν σε δύσκολη θέση..

Είμαι η Γιούλη, μαμά της Μαρκέλλας και Δόξα τω Θεό έχω την δυνατότητα (προς το παρόν) να παίρνω δώρο στο παιδί μου τα Χριστούγεννα. 

Δεν μπορώ όμως να σκέφτομαι πως ειδικά στις μέρες μας πολλά  παιδάκια έμαθαν βίαια πως δεν υπάρχει Αγος Βασίλης και τους λείπουν πολλά πράγματα μεταξύ των οποίων και το Χριστουγεννιάτικο δώρο
.Εύχομαι τουλάχιστον αυτές οι ανόητες ερωτήσεις νά'χουν σταματήσει στα σχολεία.

Γιατί υπάρχουν κι αυτά τα Χριστούγεννα. 
Δυστυχώς.

4 Οκτωβρίου 2012

Διακοπές σε τροχόσπιτο!





Τι κι αν μπήκε το φθινόπωρο; Τι κι αν σε λίγο θα καίμε τζάκι; Το μυαλό δεν φεύγει από το καλοκαίρι, αφού εγώ προσωπικά από εκεί αντλώ δυνάμεις για να περάσει ο χειμώνας όσο πιο "ανώδυνα" γίνεται!!!

Θυμάμαι τα παλιά, τότε που παιδιά πηγαίναμε διακοπές με την μαμά και τον μπαμπά!

Σαν οικογένεια, είχαμε οργώσει κάθε παραλία της Χαλκιδικής ως ελεύθεροι κατασκηνωτές και οι δικοί μου πέρασαν στο επόμενο βήμα κάπου εκεί όταν ήμουν 17.


Αγόρασαν τροχόσπιτο! Τι καμάρι είχαν, δεν περιγράφετε με λέξεις!


Εμείς (τα παιδιά) το βλέπαμε σαν κουκλόσπιτο (αφού όλα ήταν σε μικρογραφία – αν εξαιρέσεις τα κρεβάτια ) , αλλά δεν βαριέσαι…χαχα


Είχε τα πάντα και μονίμως ήταν έτοιμο για εξορμήσεις, αφού εκτός από ρούχα και τρόφιμα ποτέ δεν ξεφορτώναμε τα τσιμπράγκαλα των διακοπών!


Καναπέδες που γίνονται κρεβάτια, ψυγείο, νεροχύτη με βρύση παρακαλώ, κουζίνα με γκάζι, ντουλάπα, τουαλέτα και εξτρά αποθηκευτικούς χώρους για ότι χρειαζόμασταν. Είχε μέχρι και σόμπα!


Δεν θα ξεχάσω τα ντουλάπια για τα πιάτα και τα ποτήρια που η μαμά μου είχε βάλει μέχρι και κουρτινάκια για να τα ομορφύνει! Μερακλού η κυρά Φανή απ’ τα νιάτα της!


Όπως επίσης δεν θα ξεχάσω τι διάβασμα έχω ρίξει εκεί μέσα τα καλοκαίρια!


Στις αρχές “μας φόρτωναν” και πηγαίναμε τουρ στην Ελλάδα, αλλά φεύγοντας μία-μία από το σπίτι (3 αδερφές είμαστε) το πήγαιναν σε οργανωμένα camping στην Χαλκιδική ή στην Κατερίνη, το άφηναν όλο τον χρόνο εκεί, κι έτσι είχαμε κι εμείς ένα παραθαλάσσιο εξοχικό


Έπαιρνε μπροστά και μια τέντα-σκηνή, και είχαμε και ράντσα για τους επισκέπτες!



Το συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όσους δεν μπορούν το camping σε σκηνή και σε όσους το “σηκώνει” η τσέπη τους φυσικά. Επίσης είναι πολύ βολικό και τον χειμώνα!


Το design τώρα έχει βελτιωθεί πολύ από το 1991 που μπήκα εγώ πρώτη φορά σε τροχόσπιτο και τα περισσότερα μόνο τα παιδιά δεν πάνε σχολείο.


Η δική μου οικογένεια, στοχεύει σε τροχοκινούμενο – αφού είμαστε ακόμη “ταξιδιάρικες ψυχές”!


Σας φιλώ γλυκά στην μούρη


μαμά Σοφία

2 Οκτωβρίου 2012

Αγαπημένα Λουλούδια




Τα αγαπώ τα λουλούδια και τα φυτά πολύ! Να τα φροντίζω να τα μυρίζω, να μου στολίζουν το σπίτι, το γραφείο, το μπαλκόνι, την αυλή. Μου ανεβάζει την διάθεση ένας βασιλικός που μοσχομυρίζει ή ένα μπουκέτο μυρωδάτα τριαντάφυλλα!


Αυτά όμως που λατρεύω να χαζεύω είναι :


Οι ηλίανθοι

Οι παπαρούνες, και

Οι μαργαρίτες



Μπορώ να οδηγώ και μόλις δω κανένα χωράφι με ηλίανθους, παπαρούνες ή μαργαρίτες, είμαι ικανή να βγάλω alarm και να κάνω ένα τσιγάρο στην άκρη του δρόμου χαζεύοντας το τοπίο!


Άλλωστε αυτές δεν είναι μερικές από τις απλές ομορφιές της ζωής;


Αλήθεια, εσάς ποιο είναι το αγαπημένο σας λουλούδι;


σας φιλώ γλυκά στην μούρη


μαμά Σοφία

17 Αυγούστου 2012

Μεγαλώνει το κορίτσι μου


Έχω πολύ καιρό να γράψω για την εξέλιξη του δικού μας ανθρωπάκου που μεγαλώνει με ταχύτητα φωτός πια!

Το έχω ξαναπεί και το θα το λέω συνέχεια : από τότε που έγινα μαμά, καταλαβαίνω ακόμη και το κλάσμα δευτερολέπτου που περνάει. Ο χρόνος έγινε αισθητός και καθημερινή μου ευχή είναι να είμαστε γεροί να δούμε το κοριτσάκι μας να μεγαλώνει και να δημιουργεί τον δικό της "μικρόκοσμο".

Μιλάει πια κανονικά, σχηματίζει προτάσεις, τραγουδάει, αντιμιλάει (ω ναι!), συζητάει, μιλάει στο κινητό και περπατάει πέρα δώθε, σχολιάζει, παρακαλεί, ευχαριστεί, απαιτεί, ζηλεύει....και γενικά είναι ένας κανονικός άνθρωπος με τα καλά της και τα στραβά της.

Έχει εντρυφήσει πως την μαμά την κάνω ότι θέλω (όσο περισσότερο μπορεί τουλάχιστον) και πως ο μπαμπάς με αγαπάει πολύ κι αυτός αλλά δεν σηκώνει και πολύ εκμετάλλευση.

Βασικό της όπλο για να κάνει την μαμά ότι θέλει, είναι τα "μαμάκα μου", "μαμά μου έλαααααα", "σ'απαπώ μαμά", το κροκοδείλιο δάκρυ που το έχει έτοιμο, σαν την Βουγιουκλάκη ένα πράγμα, οι αγκαλιές, τα χάδια, τα φιλιά και πολλά συναφή.

Βέβαια ξέρει πότε υπερβαίνει  τα όρια, και επειδή είναι μεγάλο μαμούνι γυρίζει την κάθε κατάσταση προς όφελός της πολύ γρήγορα με ζουζουνιές.

Ως μαμά καρα-κουκουβάγια σας λέω πως έχω ένα πανέμορφο και πανέξυπνο παιδί!

Ως κανονική μαμά σας λέω πως βλέπω το σποράκι που ήταν στην κοιλιά μου 28 μήνες πριν να μεταλλάσσεται σε κανονικότατο άνθρωπο και ελπίζω και εύχομαι η ζωή να της κάνει την χάρη και να είναι όσο πιο ευτυχισμένη γίνεται!

σας φιλώ γλυκά στην μούρη

μαμά Σοφία




19 Ιουλίου 2012

«Μαμά, μπαμπά, δε με κοιτάξατε και χάθηκα» Αγγελική Μπολουδάκη, Εκδόσεις Αραξοβόλι


Οι γονείς χαρίζουν στα παιδιά τους την ελευθερία που χρειάζονται εκείνα, για να κάνουν τα όνειρα τους να ταξιδέψουν χωρίς την απαίτηση για την νίκη, χωρίς την προσδοκία για την τελειότητα, αλλά και χωρίς την ηττοπάθεια που καταδικάζει κάθε εκκίνησή του. 

Οι γονείς μέσα από την αγάπη τους για το παιδί τους και τις επιθυμίες του κάνουν τον κόσμο για ένα παιδί προσφιλή και αγαπημένο.

Η ζωγράφος

«Όταν ήμουν μικρή, περίμενα από τη μητέρα μου να μου απλώσει τον κόσμο στα μάτια της, για να μπορέσω να τον αντικρίσω. Τα χρώματα έλειπαν από τη ζωή της και η δική μου ματιά αγνάντευε τη φύση ελπίζοντας σε μια αντάμωση μαζί της. 

Ποθούσα τόσο πολύ τη ζωή, που κάθε λεπτομέρεια του τοπίου αποτυπωνόταν στην ψυχή μου, προκειμένου να δεσμευτώ μαζί του, για να μου χαριστεί η ζωή. Ο θάνατος είχε επισκεφτεί ένα αγαπημένο μου πρόσωπο και μου ήταν παρά πολύ εύκολο να αποδεχτώ και εγώ τη δική του πρόσκληση. 
Η φύση σταμάτησε τα μαυροφορεμένα μου σχέδια. Η απέραντη ομορφιά που έβλεπα σε αυτήν, η αγάπη που αντανακλούσε καθετί που φώλιαζε σε εκείνη, η σοφία που εξέπεμπε με έκανε να τη λαχταρώ τόσο πολύ, ώστε έγινα ένα μαζί της. Τον δεσμό που δεν μπόρεσε να μου παραδώσει η μητέρα μου μού τον πρόσφερε η μάνα - φύση. 
Την αγάπησα τόσο πολύ, ενώθηκα μαζί της, έγειρα πάνω της και έγινα ένα με τα χρώματά της. Πόσο εύκολο ήταν στη συνέχεια να την αναπαραστήσω! Αφού μου προσφέρθηκε, τι άλλο θα μπορούσα να κάνω; Μοναχά να της επιστρέψω το δώρο που μου έδωσε. 
Την αγάπησα, όπως με αγάπησε κι εκείνη. Κάθε φορά που ζωγραφίζω νιώθω να πάλλομαι από ζωή, γιατί δημιουργώ με την καρδιά μου γεμάτη από αγάπη. 
Όταν ήμουν παιδί, ένιωθα τη ζεστασιά του ήλιου να με περιτυλίγει τρυφερά, τις ηλιαχτίδες του να χουζουρεύουν στην καρδιά μου. Το θρόισμα των φύλλων αφύπνιζε την επιθυμία μου για ζωή. Ο αέρας χάιδευε το πρόσωπό μου. Οι σταγόνες της βροχής με ξεδίψαγαν. Το νοτισμένο χώμα με μεθούσε με τη μυρωδιά που ανέδιδε. 
Οι καρποί της φύσης με έκαναν να νιώθω περήφανη για τη θηλυκότητά μου. Η θάλασσα και η ζωή που κλεινόταν μέσα της, γεμάτη μυστήριο και προσμονή, με έκαναν να σκύψω στον ερωτισμό μου και να του παραδοθώ. 
Πώς να μην τα λατρέψω όλα αυτά που μου χάρισαν απλόχερα τη ζωή; Πώς να μην της εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου, αφού με έκανε να δραπετεύσω από έναν αργό θάνατο; Ο δάσκαλός μου μού λέει πως τα έργα μου είναι αριστουργήματα. 
Μένει να το πιστέψω κι εγώ και να τα εκθέσω, να τα αποκαλύψω. 
Όμως φοβάμαι, τρέμω στην ιδέα της έκθεσης. Αν με αποκαλύψω και φανερώσω την ασημαντότητά μου; 
Για να μη με προσέξει η μητέρα μου, μια μικρή κουκίδα είμαι, πώς να γεμίσω έναν πίνακα; Αν τα παρουσιάσω, μήπως προδώσω τη θετή μου μάνα, τη φύση, που μου χάρισε το ταλέντο μου; Μήπως αισθανθεί αδικημένη και μου στερήσει αυτό, από το οποίο κρέμομαι, για να ζήσω; 
Μια κλωστή είναι η ζωή μου, που το μόνο που με ενώνει μαζί της είναι η αγάπη μου για εκείνη. Μήπως, όμως, ο δεσμός μας είναι μυστικός και δεν πρέπει να τον αποκαλύψω; 
Οι λεπτομέρειες απροκάλυπτα θα φανερώσουν την ανεξήγητή μας ένωση. 
Μήπως διαρραγεί; Αν τη χάσω, θα χαθώ και εγώ οριστικά. 
Η μητέρα μου με δίδασκε να είμαι ταπεινή. Τα μαθήματα ζωής που μου έδινε, παρόλο που δεν περνούσαν από την καρδιά μου, εγκαταστάθηκαν στη σκέψη μου. 
Μήπως τελικά πρέπει να παραμείνω μικρή και ασήμαντη; 
Μήπως, αν της κάνω το χατίρι, μου παραδοθεί ολοκληρωτικά. Και εγώ τότε θα πάψω να είμαι ένα ξέφτι,  μια κλωστή που αιωρείται ψάχνοντας για το υφάδι, πάνω στο οποίο θα κεντηθούν οι παραστάσεις μου. 
Αν εγώ θελήσω να παραβώ το νόμο της μετριότητας, τον οποίο με έταξε η μητέρα μου να υπηρετώ, τότε ποια θα είναι η τιμωρία; Να την χάσω ολότελα; 
Ενώ εγώ ζω με μια και μόνη προσδοκία. Να μου παραδοθεί, για να λαχταρήσω και εγώ τη ζωή. Όχι μόνο μέσα από τους πίνακές μου. Αλλά μέσα από εκείνη. 
Γιατί η λαχτάρα μου, ο πόθος μου για τη ζωή, περνά μέσα από τη ζωγραφική μου. 
Αν ο συνδετικός μου κρίκος ήταν η μητέρα μου, τότε θα ένιωθα ενωμένη μαζί της, με τον εαυτό μου στη συνέχεια και ένας ισχυρός εαυτός με ένα δυναμικό χέρι θα παρέδιδε τη ζωή σε όλα τα έργα και δεν θα φοβόταν την αποκάλυψη, την έκθεση, το θρίαμβο. 
Ενώ τώρα η αγάπη μου για τη ζωή περνάει μέσα από τα έργα μου, για αυτό και η εικόνα μου είναι τόσο εύθραυστη. 
Για αυτό εξαρτώμαι τόσο πολύ από την επιβεβαίωση των άλλων. 
Αισθάνομαι πως η παραμικρή κριτική θα με συνθλίψει, θα αφανίσει το εγώ μου. 
Αλλά αυτό που πιότερο με τυραννάει είναι η δική της κριτική, όταν εγώ τολμήσω να της φανερώσω τον εαυτό μου. 
Κι αυτό που με αφανίζει είναι η επιβεβαίωση στα μάτια των άλλων, η μεγαλοσύνη που θα αντικρίσω, όταν εγώ έχω βαυκαλιστεί με τη μετριότητα. 
Πώς θα αντικρίσω κάτι ορατό, όταν εγώ είμαι αόρατη; Φοβάμαι και τρέμω στην ιδέα πως, όταν ξεδιπλωθεί το ταλέντο μου και επιβεβαιωθεί στα μάτια των άλλων, θα χάσω μια εικόνα που, όσο ανασφαλής κι αν μου ήταν, ένιωθα μια οικειότητα μαζί της. 
Παρατηρείς πως φοβάμαι ότι η έκθεση θα με κάνει να χάσω τα πάντα, ενώ η κραυγή μέσα μου είναι μία: Θα μου υποσχεθείς, μαμά, πως θα είσαι μαζί μου εκείνη τη μέρα, για να μπορώ να κοιτάξω τους πίνακές μου και να μη χαθώ σε αυτούς; 
Θα με επιβεβαιώσεις, για να χαρώ με την επιβράβευση των άλλων και να μη θρηνεί η καρδιά μου από την αποδοκιμασία σου;»

22 Ιουνίου 2012

Η γιαγιά μου η Λεμονιά...



Η γιαγιά μου η Λεμονιά ήταν ένας "αγράμματος" άνθρωπος. Υπέγραφε με σταυρό να φανταστείτε αλλά ήταν ο πιο έξυπνος, ο πιο ειλικρινής και ο πιο καλός άνθρωπος που έχω γνωρίσει μέχρι τώρα! Ίσως να το βλέπω υποκειμενικά, αλλά για μένα ήταν η ιδανική ΓΙΑΓΙΑ με όλα τα γράμματα κεφαλαία! 

Έφυγε από την ζωή πριν 22 χρόνια στις 7 Ιανουαρίου, όταν εγώ ήμουν 17 κι εκείνη 64.

Θυμάμαι πως ήμουν 2α Λυκείου τότε και πήγα με μαύρα ρούχα στο σχολείο.

Θυμάμαι την φιλόλογο να με ειρωνεύεται :
"Γιατί φοράς μαύρα Σοφιανίδου, πέθανε κανείς;"
Νομίζω πως ήταν η πρώτη φορά που έκλαψα μπροστά σε "ξένους" από ένα συνοθύλλευμα συναισθημάτων...πόνο, θλίψη...η δημόσια ειρωνία που εισέπραξα!!
Βέβαια ακόμη "έχω μπροστά στα μάτια μου" την φάτσα της φιλολόγου όταν ανακάλυψε πως ΝΑΙ ΕΙΧΕ ΠΕΘΑΝΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ... κάποιος δικός μου άνθρωπος...η 2η μου μάνα!

Εκείνη η γλυκιά στρουμπουλή γυναίκα που είχε μείνει 40 κιλά από τον καρκίνο και εγώ ξαπλωμένη δίπλα της στο κρεββάτι μετά το σχολείο,  έβρεχα τα χείλη της με βρεγμένο βαμβάκι γιατί διψούσε και δεν μπορούσε να καταπιεί πια! Κι εκείνη μέσα στον πόνο της με συμβούλευε τι να κάνω και τι να μην κάνω με το πρώτο μου αγόρι τότε! Και αυτή η σπιρτάδα στο βλέμμα της...όσο χάλια κι αν ήταν! Αυτή η σπιρτάδα!

Θυμάμαι τρελλενόταν να βλέπει "Τόλμη και Γοητεία" και τα καλοκαίρια που ήμουν 3 μήνες μαζί της στο χωριό βλέπαμε μαζί και ενώ της διάβαζα φωναχτά τους υπότιτλους για να καταλαβαίνει τι λένε, 5 στις 10 φορές με προλάβαινε και μου έλεγε τι είχαν πει πριν ακόμη τους διαβάσω! Αφού την ρωτούσα "Γιαγιά μήπως μας κοροιδεύεις και ξέρεις να διαβάζεις τελικά;" Ακόμη θυμάμαι το γλυκό της χαμόγελο σε κάθε μου τέτοια ερώτηση!

Θυμάμαι να φτάνουμε με τον μπαμπά μου στο χωριό, καταλάβαινε τον ήχο του αυτοκινήτου και έβγαινε από την πόρτα του σπιτιού (πάντα φορώντας μια ποδιά στην μέση της) σκουπίζοντας τα χέρια της, με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά και με τα χέρια ανοιχτά για πολλές αγκαλιές!

Θυμάμαι να πλέκει τσιγκελάκι και να φτιάχνει την "προίκα μας" πάντα με δύο ζευγάρια γυαλιά! Φορούσε εκείνα που έβλεπε μακριά και από πάνω έβαζε εκείνα για κοντά για να μπορεί να πλέκει και να μας προσέχει ταυτόχρονα!

Θυμάμαι να ζυμώνει ψωμί και να στέλνει τον παππού στον κήπο άγρια χαράματα να μας φέρει κολοκυθοανθούς να μας μαγειρέψει γιατί θα ερχόταν η μαμά μου στο χωριό και ήταν το αγαπημένο της φαγητό! "Σήκω Κώτσο να πας...θα κλείσουν τα λουλούδια και δεν θα γεμίζουν! και έρχεται η Φανούλα σήμερα!"

Εκτός από τα εγγόνια της αγαπούσε πολύ και τα 5 παιδιά της! Ο καημός της ο μεγάλος ήταν που η μεγάλη της η κόρη (η θεία μου η Καίτη) είχε φύγει παιδούλα στην Αυστραλία με τον άντρα της και δεν μπορούσε να χαρεί τα εγγόνια της! Πολλές φορές την έπιανα να κλαίει (χωρίς λόγο νόμιζα εγώ) και όταν την ρώταγα "Γιαγιά γιατί κλαίς; Μάλωσες με τον παππού;" μου χαμογέλαγε και που απαντούσε "Όταν γίνεις μάνα θα καταλάβεις!" Μεγαλώνοντας έκανα τους συνειρμούς! Κατάλαβα!

Δεν ξέρω γιατί σήμερα θέλησα να γράψω για την γιαγιά μου...ίσως να έχω ανάγκη από τέτοιους "αγράμματους" ανθρώπους στην ζωή μου...ΣΙΓΟΥΡΑ μου λείπει πολύ και στεναχωριέμαι που δεν γνώρισε την ΔΙΚΗ ΜΟΥ οικογένεια...που δεν έπαιξε με το ΔΙΚΟ ΜΟΥ παιδί!

Σ' αγαπώ πολύ γιαγιά!  

Ξέρω πως με προσέχεις και ξέρω πως έχετε μαζευτεί εκεί πάνω οι καλύτεροι!

Το Σοφάκι σου!

2 Ιουνίου 2012

Αγγελική Μπολουδάκη #3 : Η μητέρα και η κόρη


Μια γυναίκα ανακαλύπτει πως είναι γυναίκα, όταν μια μητέρα επιβεβαιώσει τη θηλυκή της υπόσταση. Αποκτά την ταυτότητα του φύλου της, όταν καθρεφτιστεί στα μάτια της μητέρας της και διαπιστώσει ότι η γυναικεία της φύση είναι καλοδεχούμενη.
Ένα κορίτσι δεν μπορεί να δεχτεί το φύλο του, αν κάποιος δεν πιστέψει σε αυτό. Μια γυναίκα που ήταν σε θεραπευτική διεργασία έλεγε χαρακτηριστικά. «Η μητέρα μου δεν αναφερόταν ποτέ στο γεγονός ότι ήμουν όμορφη. Το εισέπραττα από το περιβάλλον μου, αλλά το ένιωθα ως ενοχή, γιατί εκείνη δεν το αποδεχόταν».
Ένα κορίτσι όσο είναι βρέφος γοητεύεται από το βλέμμα της μητέρας του και στη ματιά της συναντά την θηλυκή της φύση! Αν η μητέρα την κοιτάξει με θαυμασμό, αν δει το πρόσωπο της να καθρεφτίζεται στα μάτια της μητέρας της και αντικρίσει την λαχτάρα της για εκείνη, τότε μεγαλώνοντας και ενώ πλέον έχει ενσωματώσει τα θηλυκά της στοιχεία, στρέφεται στον πατέρα της για να εσωτερικεύσει το δικό του θαυμασμό και την περηφάνια του για εκείνη. Τότε επιτρέπει στον εαυτό της να μεγαλώσει, να συνενώσει τα στοιχεία της ταυτότητάς της και να σμιλευτεί σαν γυναίκα.

Μια μητέρα αγκαλιάζει την κόρη της και την κοιτά τρυφερά καλωσορίζοντας τον ερχομό της στην ζωή της. Ανοίγει διάπλατα την καρδιά της και της την προσφέρει για να χωρέσει η ζωή της κόρης της σε εκείνη και όσο την κοιτά ένα μελιστάλαχτο φως λάμπει στις εικόνες της που το διατηρεί, ακόμα και αν ακουμπήσει τα πιο βαθιά σκοτάδια. Την γλυκαίνει με το βλέμμα της και με τη μελωδική της φωνή απαλύνει τα ακούσματά της, για να μην τρομάζει όταν συναντά τους φόβους της, να μην τους προσπερνά, αλλά να κάνει ένα διάλογο μαζί τους, ξεφυτρώνοντας σαν θηλυκή πριγκίπισσα τα αγριόχορτα που παρεμποδίζουν την ανάπτυξη της και την κρατούν δέσμια στην παθητική της φύση, ανήμπορη να διαχειριστεί και να αξιοποιήσει τις αλλαγές της.

Το βλέμμα της την αγκαλιάζει προστατευτικά όσο της μιλά για την ζωή, ώστε η κόρη να αισθανθεί θελκτικό το καλωσόρισμά της σε αυτήν και όπως ξεδιπλώνεται ή προσωπική της ιστορία θα την απολαμβάνει με καρτερία αλλά και λαχτάρα. Στη ματιά της όπως της παρουσιάζει τον κόσμο αναβλύζει ένας ενθουσιασμός για τα χρώματα που ντύνουν την φύση, για τα πλάσματα που ξεδιψούν στην θάλασσα βουτώντας αδιάκοπα σε αυτήν, για την ελευθερία που κατακτάμε στον ηλιοφώτιστο ουρανό! 

Και όταν φτάσουν οι δύο τους στα αστέρια, τότε με μια ελευθερία στο βλέμμα θα της μιλήσει για τη δημιουργικότητα της, για να υποστηρίξει την προσπάθεια της να δεσμευτεί με τα δημιουργήματα της τα οποία θα τα φτιάξει με υλικό των αστεριών εμποτίζοντας τα στην επιθυμία της μητέρας της για εκείνη! Αν δεν ενωθεί με εκείνη τη στιγμή που της μιλάει για καθετί ουράνιο, το οποίο μπορεί να το πλάσει με ένα γήινο τρόπο δένοντας την φαντασία με την πραγματικότητα, τότε θα κατοικεί αλύπητα σε ένα σύννεφο, εγκλωβισμένη σε αυτό, με σκουρόχρωμες εικόνες να ξεθωριάζουν την ύπαρξή της.
Στα μάτια της μητέρας όσο της μιλάει για καθετί όμορφο θα υπάρχει ένας ολόφωτος ενθουσιασμός για την κόρη της, ενώ η εμπιστοσύνη για εκείνη θα υπερχειλίζει, δίνοντας της την αίσθηση πως μπορεί να τα καταφέρει στις διαδρομές της, αρκεί να πλάσει την ζωή της, να την σμιλέψει με αγάπη και αλήθεια, για να πορεύεται σε αυτήν με περηφάνια, χωρίς την ντροπή να στιγματίζει την ζωή της. Ακόμα και ένα λάθος να κάνει δεν θα το χρεώνει στον εαυτό της, αλλά θα το γεύεται σαν εμπειρία που θα την οδηγεί σε δρόμους, όπου η αλήθεια θα παραμένει αναλλοίωτη, ενώ η αυθεντικότητα θα είναι οδηγός της.

Οι άνθρωποι που θα την συντροφεύουν θα έχουν παρόμοια χαρακτηριστικά και θα τολμούν για την ζωή τους, ώστε να τους θαυμάζει και να συμπορεύεται μαζί τους δημιουργώντας σχέσεις εκτίμησης, πίστης και βαθιάς αγάπης.

Στον καθάριο τρόπο που την κοιτά δεν πρέπει να υπάρχει σαγήνη, αλλά θαυμασμός για την ομορφιά του προσώπου και της ψυχής του παιδιού της. Η σαγήνη εμπεριέχει την σκλαβιά, προκειμένου το πρόσωπο που κοιτάει κάποιος να αιχμαλωτιστεί για να τον υπηρετήσει στα ελλείμματα του και μετατρέπεται σταδιακά σε ένα αντικείμενο που χάνει την αξία του και περιφέρεται άσκοπα, μήπως και βρει τα μέρη του σκορπισμένα στο χρόνο για να ενώσει ό,τι αποδεκατίστηκε. 

Αν η μητέρα κοιτά την κόρη της με τρόπο που προσδοκά μέσα από αυτήν να ζήσει τη ζωή που γλίστρησε από τα χέρια της, να κατακτήσει ακορφολογητους πόθους, απάτητες περιοχές, μέσα από την ζωή του παιδιού της και διψασμένη προσδοκά να πατήσει στα βήματά της για να βρει τα χνάρια της, τότε η κόρη αναδιπλώνεται, αιχμαλωτίζεται σε λάγνα βλέμματα που γυρεύουν από εκείνη μέρη της ζωής της και δεν την επιθυμούν ολάκερη. Προσφέρει τμήματα του εαυτού της, γιατί δεν νιώθει άρτια με σκοπό να κατακτήσει τον εαυτό της μέσω του άλλου. Σχέσεις χρηστικές, σχέσεις αδιέξοδες που δεν βρίσκει απάγκιο πουθενά και τα όνειρα της στεγνώνουν σε άνυδρες ‘αγάπες’, σε αδηφάγες συμπορεύσεις, σε απροσανατόλιστους δρόμους, σε αχαρτογράφητες χώρες. Αναλωμένη, χαμένη σε αχανείς εκτάσεις, χωρίς ένα πλαίσιο να ακουμπήσει σε αυτό την ψυχή της, να ερμηνεύσει το χάος της, να περιγράψει την ζωή της, η πίστη της ροκανίζεται, η εμπιστοσύνη της ραγίζει, και η ελπίδα της κάνει τους στόχους της να χαμηλώνουν, ενώ δυσκολεύεται να πειστεί πως υπάρχει δρόμος, υπάρχει ελπίδα, υπάρχουν άνθρωποι που θα την αγαπούν για εκείνη και που θα είναι σημαντική για την καρδιά τους. Δεν θα χρειάζεται αφυδατωμένους ανθρώπους να τους δώσει την σταγόνα της και να μείνει έρημος χωρίς μια όαση καρδιάς. Θα συναντά εκείνους που η καρδιά τους θα γίνεται μια φωλιά για την δική της και μαζί θα εκκολάπτουν τους νεοσσούς της δημιουργικότητάς τους, θα χαίρονται τα ύψη της αγάπης τους.

Και βέβαια κάθε αίσθηση ανταγωνισμού από την πλευρά της μητέρας στην σκέψη πως η κόρη θα ζήσει μια ζωή που δεν έζησε εκείνη θα υποχωρεί, γιατί διαφορετικά η κόρη θα λυγίζει ένοχα μπροστά στη νίκη, θα γυρεύει απεγνωσμένα από άλλες γυναίκες να γίνουν οι φάροι της, θα καθηλώνεται σε σχέσεις χωρίς να μπορεί να παίρνει αποφάσεις και ένα νεφέλωμα θα οδηγεί την ζωή της χαμένη σε μια ομίχλη και ενώ το λίγο θα ακουμπά τις αισθήσεις και τα συναισθήματά της, εκείνη θα στρέφει αλλού τη ζωή της, για να μην ανταμώσει με την αλήθεια της, επαιτώντας από το τίποτα να γίνει λίγο για να ξεγελαστεί με τα ψίχουλα. Πλανεμένη θα ζει σε ένα κόσμο σκότους, ενώ τα αστέρια θα απουσιάζουν από τη ζωή της για να της δείξουν τον δρόμο, γιατί απλά δεν θα τα βλέπει, δεν θα τα αναγνωρίζει, δεν θα αποκτούν υπόσταση μέσα της. Μια κινουμένη μαριονέτα που θα ακολουθεί τους άλλους στα βήματά τους, ακόμα κι αν η ζωή της γεμίζει από γκρίζο, ακόμα κι αν βάφεται με χρώματα θανάτου.

Ένα κορίτσι χρειάζεται την μητέρα της για να της πει πως την αγαπάει βαθιά, πως αγαπάει την ψυχή και το σώμα της. Χρειάζεται να νιώσει την περηφάνια της για εκείνη να την διαπερνά, ώστε οι επιλογές της να εμποτίζονται σε αυτήν.

Πώς αλλιώς θα μάθει να κοιτά τον έναστρο ουρανό, να τον πλάθει στην φαντασία της και μετά να τον σχηματίζει στην ζωή της. 

Και όταν η μητέρα την θαυμάσει βαθιά για την ικανότητα της να σμιλεύει έργα τέχνης, τότε θα της μιλήσει για τον άντρα στην ζωή της. 

Έναν άντρα που θα μπορεί να ταξιδέψει στο πλάι της, έναν άντρα που θα την αγαπάει ολάκερη, έναν άντρα που θα την επιθυμεί βαθιά και μαζί θα χαίρονται μια σχέση δέσμευσης που θα χαρακτηρίζεται από διάρκεια, ενώ θα επισφραγίζεται από σεβασμό, εκτίμηση, ελευθερία ψυχής, ανάταση!

Αγγελική Μπολουδάκη, Ειδικός Ψυχικής Υγείας – Συγγραφέας

ο μπαμπάς μας γράφει #3: Ένας περαστικός....

Προσγειώθηκε στην τέντα του μπαλκονιού από την μέσα πλευρά και σκέφτηκα ότι ήταν μια καλή ευκαιρία για να κάνω τη Μαρκέλλα να ενθουσιαστεί, αλλά κατά βάθος ήξερα πως αυτό το τεράστιο παχουλό τζίτζικα θα τον έπιανα έτσι κι αλλιώς, αυτόματα. Ήταν και λίγο σπάνιος για το μέγεθός του. Ήθελα να τον γραπώσω αιφνιδιαστικά χωρίς να με δει πριν προλάβει να πετάξει με πολύ γρήγορη κίνηση αλλά χωρίς να πάθει κακό και φύγει σακάτης. Έχει και μία δόση κυνηγίου το θέμα, ενδεχόμενη αποτυχία, το τζιτζίκι να είναι πιο έξυπνο από σένα, έχει μια γουλιά απογοήτευσης επίσης.

Έτσι όπως τον είχα πιάσει με τα δύο δάχτυλα για να τον εξετάσω καλύτερα, με τα μικρά του αγκαθωτά ποδαράκια να παλεύουν απεγνωσμένα στον αέρα και με την όχι και τόσο χαριτωμένη κοιλίτσα του, φαντάστηκα την Μαρκέλλα να ουρλιάζει θέλοντας να τον πιάσει απεγνωσμένα, γιατί και φίδι να ήταν πάλι το ίδιο θα ήθελε η παιδική αφέλεια μαζί με την περιέργεια και την δίψα για εξερεύνηση. Καθόλου απίθανο έτσι όπως θα τον κρατούσε με τη χερούκλα της με χαριτωμενιά αλλά χωρίς να σου αφήσει καθόλου χρόνο αντίδρασης, να του δαγκώσει το κεφάλι και να το κρατσανίσει γεμάτη απόλαυση. Αυτό ήταν ένας ανασταλτικός λόγος να μην την φωνάξω να δει το θέαμα, αλλά και πάλι ψέμματα είπα στον εαυτό μου γιατί αν ήθελα να σώσω τον τζίτζικα θα τον έσωζα. Δεν θα τον άφηνα έτσι έρμαιο στα χέρια της γιατί δεν θα μάθαινε τίποτα. Άλλος ήταν ο λόγος της αναστολής. Δεν την φώναξα γιατί κόλλησα για λίγο χαζεύοντάς τον κι αναρωτήθηκα γιατί τότε έχω μια αλλεργία στις επαφές μου με τα έντομα. Δε θέλω με τίποτα να βλέπω κατσαριδάκια, άλλα περίεργα αρθρόποδα με δαγκάνες ή κεραίες όσο μικρά κι αν είναι, φτερωτά αντικείμενα, ουγκαντέζικα ζωύφια που μόνο μια φορά στη ζωή σου τα πετυχαίνεις, δε θέλω ούτε να το σκέφτομαι πως θα βρεθώ στο μονοπάτι της σαρανταποδαρούσας. Μπορείς να βασανίσεις το μυαλό σου με δαύτα άμα θες. Και ειδικά αν έχουν επιδόσεις στην υψηλή ταχύτητα όπως η κατσαρίδα των Αθηνών η ανατριχίλα με διαπερνά σ' όλη την πλάτη, πραγματικά θυμώνω όταν αναγκαστώ να κυνηγήσω και να ακούσω και το “κράτς” από την σόλα. Τα παίρνω στο κρανίο όσο και με τις μύγες. Τρισκατάρατες κατάρες σε όλο τους το είδος όταν αρχίσουν να μ' ενοχλούν τέτοια πράγματα, βρίσκω πολύ σωστό και δικαιολογώ και τον χημικό, και τον ραδιοβιολογικό, και τον πυρηνικό πόλεμο άμα χρειαστεί να το ευχαριστηθώ περισσότερο παίρνοντας εκδίκηση από ένα έντομο που επιμένει. Τη μύγα που με τρώει και ξερνάει την τροφή της επάνω μου και έπειτα τα ξανατρώει, και ανάθεμα την ώρα να ξέρεις και τέτοιες λεπτομέρειες όσο μικροσκοπικές κι αν είναι, τότε είναι που κηρύττεις ολοκληρωτικά τον πόλεμο χωρίς να δείχνεις καμία ανοχή.

Φαντάζομαι την τεχνολογία να συνειδητοποιεί πως έχουμε χάσει 2 ανθρωπότητες χάριν σε ένα παλιοκούνουπο και ιπτάμενα λέιζερ σε σμήνη των χιλιάδων ν' αρχίζουν το μακελειό του πολέμου των ειδών σαν το “terminator” ένα πράγμα, τον ίδιο τον Σβαρτσενέγκερ να τα δέρνει και πεθαμένα. Κι αν το καλοσκεφτείς αν ήταν ορατές οι τρισεκατομμύρια κατσαρίδες των Αθηνών, όλοι θα το έσκαγαν κακήν κακώς. Βολεύει πως αν και βρίσκονται κυριολεκτικά παντού κανένας δεν τις βλέπει στις τρύπες των τούβλων να κόβουν βόλτες με το γνωστό γαργαλιστικό τους περπάτημα, μία φρίκη σκέτη θα ήταν να είχαμε ακτίνες Χ στα μάτια και να βλέπαμε κάτω από τα πατώματα, στους υπονόμους και τα σιφώνια. Με τις αράχνες θέλησα να κρατήσω πιο πολιτισμένη στάση τα τελευταία χρόνια δείχνοντας μεγάλη ανοχή, αποφεύγω αν μπορώ να τις σκοτώσω αλλά σίγουρα δεν θα ερωτευτούμε κιόλας, ούτε με τους σκορπιούς πρόκειται να γίνουμε ποτέ φίλοι, και γενικά θα προτιμούσα τη συγκατοίκηση με λιοντάρι παρά με τέτοια πράγματα.

Αλλά να που κρατούσα σα να μη συμβαίνει τίποτα ένα μικρό τέρας σε μέγεθος όσο ένα μικρό σπουργίτι και όχι μόνο αισθανόμουν ωραία, αλλά ποτέ και με τίποτα δεν θα μπορούσα να το δω σαν απειλή ακόμη κι αν αποφάσιζε να κόβει βόλτες επάνω μου. Μου έδωσε χαρά από την ώρα που τον είδα να πέφτει θύμα στη λάθος επιλογή της τέντας. Ή πάλι ίσως ήθελε να ξεφύγει από τα χελιδόνια, αλλά πλέον το μόνο που είχε σημασία ήταν αν έμαθε τίποτε από το σφάλμα του. Έχω γραπώσει άπειρα τζιτζίκια και πρώτη φορά συνειδητοποίησα γιατί υπήρχε αυτή η οικειότητα.

Μα γιατί ασφαλώς το ίδιο έκανε ο πατέρας μου! Θυμάμαι πόσο συναρπαστικό ήταν, κι ακόμα πιο συναρπαστικό όταν αποφάσιζε να βασανίζει την μάνα μου με τη θέα του τζίτζικα σαν απειλή. Ρωτούσε αν ήταν καλύτερα στο σβέρκο και μετά τον χάιδευε με το δάχτυλο σαν να ήταν σκύλος ντε και καλά ότι δεν είναι καθόλου επικίνδυνο αν το επιχειρήσει στ' αλήθεια. Όταν ευχαριστιόμασταν γέλιο με την σιχασιά της μάνας μου τον αμολούσε στον ουρανό. Περίπου το ίδιο συνέβαινε αν το μενού είχε σαλιγκάρια ή αρνίσιο κεφαλάκι ή γλώσσες, τα πιο σιχαμερά πράγματα ήταν και τα πιο αστεία. Μερικά από αυτά τα τρώω και χωρίς να μ' αρέσουν για να κάνω πλάκα στους άλλους. Δεν είναι καθόλου επιβεβαίωση ανδρισμού να τρως ακρίδες σουβλάκι εδώ που τα λέμε, αλλά όλα στο μυαλό είναι τελικά. Και όντως αν ο πατέρας μου κυνηγούσε αρκούδες μάλλον θα κυνηγούσα κι εγώ αρκούδες, αν έσφαζε άλλα ζώα δεν θα είχα κανέναν ενδοιασμό να κάνω το ίδιο, και ποιος ξέρει; Μπορεί και να βοσκούσα κατσαρίδες αν μου είχε δείξει το ίδιο ο πατέρας μου. Η ανάμνηση του τζίτζικα έμεινε για πάντα εύθυμη και συνοδεύει κάθε εμφάνισή του, γιατί έτσι έμεινε χαραγμένο στη βάση του μυαλού. Αυτή ήταν η πρωτογενής αποτύπωση της εικόνας ενός τζίτζικα και πλέον δεν θα άλλαζε ποτέ.

Μετά τον κοίταξα στα μάτια και κατάλαβα πως είχε τελειώσει η αποστολή του για την ώρα. Η Μαρκέλλα ήδη με έψαχνε με γοργά βηματάκια και τον ευχαρίστησα για τη συμμετοχή του και τον έδιωξα στα μουλωχτά στον ουρανό. Δεν ήταν ακόμη ώρα. Εξάλλου έλειπε η μάνα της που ήταν βασικό κομμάτι του παζλ, ήταν τυχερή που έλειπε και την γλύτωσε. Τζιτζίκια θα 'χουμε να πιάνουμε. Το πιο πιθανό είναι μια μέρα η Μαρκέλλα με υφάκι να βασανίζει τον άντρα της με τζιτζίκια αλλά μακάρι να τον βασανίζει μόνο έτσι.


18 Μαΐου 2012

Αγγελική Μπολουδάκη #2 : Το καλωσόρισμα ενός παιδιού


Όταν ένα παιδί έρχεται στον κόσμο περιμένει από μας να το καλωσορίσουμε, να του δώσουμε χώρο στη ζωή μας. Για να αποκτήσει οντότητα, να γεμίσει η ύπαρξη του με ζωή, χρειάζεταικάθε φορά που το κοιτάμε στα μάτια να νιώθει πως το αγαπάμε βαθιά. Αγαπάμε εκείνο και όχι τον εαυτό μας μέσα από εκείνο.

Όταν ένα παιδί ανοίγει τα μάτια του στον κόσμο, λαχταρά να το καθρεφτίσουμε, για να μπορέσει να αναγνωρίσει αργότερα τα χαρακτηριστικά του. Χωρίς το δικό μας βλέμμα, το δικό του στρέφεται στο κενό. Δεν έχει εικόνα να αντικρίσει. Περιμένει να ονομάσουμε τα χαρακτηριστικά του, τα οποία αποτυπώνονται μέσα του, όσο παρατηρεί στη ματιά μας το θαυμασμό μας για εκείνο. Αν η περιγραφή είναι στείρα, τότε η δική του εικόνα γίνεται θαμπή. 


Όταν αργότερα κάποιος απευθυνθεί σε αυτό το χαρακτηριστικό (πόσο έξυπνος είσαι) δε θα μπορέσει να το ακούσει, να το δεχτεί ως μέρος της προσωπικότητάς του. Οι γονείς προσφέρουν το βάπτισμα και κάθε τι που περιγράφουν με περηφάνια αποτυπώνεται μέσα του με ανεξίτηλο τρόπο. 

Υπάρχουν παιδιά με δυνατότητες, που όμως δε βρήκαν θέση στην καρδιά των γονιών τους, για να τις αναγνωρίσουν και να τις επισφραγίσουν στην προσωπικότητά τους. Αυτά τα χαρακτηριστικά, λοιπόν, αποκτούν προσωρινή θέση στη ζωή τους και δεν μπορούν να εδραιωθούν στον ψυχισμό τους. Κάθε φορά που μια αρνητική συγκυρία τους κλυδωνίζει, αμφισβητούν την προσπάθεια τους, ακυρώνουν το αποτέλεσμα, απορρίπτουν τον εαυτό τους. Η αξία τους δεν έχει ριζώσει και σκορπίζεται στον άνεμο.


Οι γονείς έχουν πολύ μεγάλη δύναμη για τα παιδιά τους. Κάθε παιδί είναι ένας πίνακας. Πάνω του ζωγραφίζουν οι γονείς με επιτηδειότητα και τέχνη ό,τι παρατηρούν στο παιδί τους. Οι παραστάσεις βέβαια πρέπει να καθρεφτίζουν το παιδί και όχι τις δικές τους ανάγκες και τις δικές τους απωθημένες επιθυμίες.


Υπάρχουν γονείς που τα τραύματα τους είναι τέτοια που δεν μπορούν να δουν καθαρά το παιδί τους. Βλέπουν σε εκείνο αυτό που θα ήθελαν να δουν και όχι αυτό που πραγματικά είναι. Προσδοκούν από εκείνο να γίνει αυτό που δεν έγιναν οι ίδιοι, ίσως γιατί δεν είναι ευχαριστημένοι από τον εαυτό τους παρά τις επιτυχίες τους. Περιμένουν πως το παιδί τους θα γίνει εκείνο το ιδανικό παιδί που θα σβήσει τα δικά τους σημάδια, για να νιώσουν περηφάνια για τον εαυτό τους.


Ελπίζουν πως, αν αυτό το παιδί δοθεί σε ένα αγώνα να κερδίσει το έπαθλο, μπορεί να τους το προσφέρει και κάθε ανάμνηση ήττας να ξεχαστεί. Σαν οι αναμνήσεις να στοιχειώνουν τη μνήμη και κάνουν ένα γονιό ανήμπορο να λυτρωθεί από τις πληγές του. Με τα τραύματά του αλληλεπιδρά με το παιδί του. Ενδόμυχα ελπίζει πως το παιδί μέσα από τις νίκες του θα καθησυχάσει τις αγωνίες του, θα θεραπεύσει τα τραύματά του και θα φέρει τη χαρά στη ζωή του.


Ένα παιδί περιμένει να το καθρεφτίσουμε για να αποκτήσει οντότητα. Αν εμείς το κοιτάμε με τρόπο που του ζητάμε να διορθώσει το δικό μας καθρέφτη, τότε η εικόνα του παραδίδεται στο κενό. 


Ένα παιδί έχει δικαίωμα στην επιτυχία, στην αποτυχία, στα σωστά και στα λάθη. Αυτά διαμορφώνουν την προσωπικότητα του. Το κάθε τι στη ζωή του αποτελεί εμπειρία ζωής που σταλάζει μέσα του γνώση. Αν εμείς το βοηθήσουμε μένοντας δίπλα του σε όλες αυτές τις συγκυρίες, τότε μια αίσθηση οικειότητας το συνοδεύει και αποδιώχνει τους φόβους του. Κάθε φόβος που αιχμαλωτίζει τη ψυχή του προέρχεται από τον τρόμο της μοναξιάς και της εγκατάλειψης. ‘Τώρα που απέτυχα θα με εγκαταλείψουν’. ‘Τώρα που τα κατάφερα ίσως με αγαπήσουν περισσότερο’.


Για να δεχτεί τη χαρά στη ζωή του και να αντιμετωπίσει τη θλίψη, χρειάζεται γονείς που θα τον αγαπούν σε όλες του τις στιγμές. Αν οι γονείς του αποσύρονται, όταν αντιμετωπίζει μια δοκιμασία, τότε ο ψυχικός του κόσμος θρυμματίζεται. Απορρίπτει τον εαυτό του που δεν κατάφερε να προσκαλέσει το βλέμμα επιδοκιμασίας των γονιών του και η εικόνα του ραγίζει. Κάθε ήττα το βυθίζει στον πόνο, κάθε αποτυχία τον κάνει να απορρίπτει τον εαυτό του. Κάθε απόσυρση τον αφανίζει. Αν οι γονείς του δεν είναι δίπλα του στις χαρούμενες στιγμές, αλλά τις θεωρούν δεδομένες, τότε δεν αναγνωρίζει τις προσπάθειες του. Η νίκη τον αφήνει αδιάφορο. Η χαρά δεν βρίσκει χώρο να φωλιάσει στην καρδιά του. Και οι επιτυχίες τον εγκαταλείπουν, γιατί τις προσπερνά. Αν οι γονείς του περηφανευτούν για τις επιτυχίες του θεωρώντας τις ως δικές τους, τότε ο ρόλος του θύματος τον περιμένει και τον αναπαράγει σε όλες του τις σχέσεις. Θεωρεί πως το κάθε τι που κερδίζει το οφείλει σε κάποιον άλλον και, όταν ετοιμάζεται να κατακτήσει τη νίκη και να χαρεί με το έπαθλο, γυρεύει απεγνωσμένα κάποιον να του το παραδώσει.


Όταν οι γονείς είναι γονείς για τα παιδιά τους, τότε και το παιδί αναλαμβάνει το ρόλο του. Γεύεται τις επιτυχίες του και ικανοποιείται από αυτές, δέχεται τις αποτυχίες και ωριμάζει από τα μαθήματα που του αφήνουν, ενώ η κάθε κατάσταση γίνεται μέσο και όχι αυτοσκοπός. Ο σκοπός του είναι να είναι άνθρωπος. Μόνο όμως, αν τον βοηθήσουν οι γονείς του σε αυτό, μπορεί να τα καταφέρει. Διαφορετικά ένα πυκνό σκοτάδι τον περιμένει, όπου γυρεύει ένα φως για να φωτίσει την εικόνα του, αλλά η φλόγα στην οποία καταφεύγει, δε επαρκεί για να φωταγωγήσει την ύπαρξη του.

Αγγελική Μπολουδάκη, Ειδικός Ψυχικής Υγείας - Συγγραφέας

16 Μαΐου 2012

Αγγελική Μπολουδάκη #1 : Η συναισθηματική παρουσία των γονιών στις ανάγκες των παιδιών τους


Είναι σα να πρέπει ένας ν’ ανεβεί πέντε χαμηλά σκαλιά και ένας δεύτερος μόνο ένα σκαλί…το ίδιο ψηλό όπως εκείνα τα πέντε μαζί. Ο πρώτος δε θα περάσει μόνο τα πέντε, αλλά και άλλα εκατό και χίλια ακόμα…ενώ ο δεύτερος επειδή δε το φτάνει, δε μπορεί φυσικά και να το ξεπεράσει.
Γράμμα στον πατέρα, Φ.Κάφκα


Οι γονείς καλούνται να αναλάβουν τα παιδιά τους. Να φιλοξενήσουν τις ανησυχίες τους, να συναισθανθούν τους φόβους τους, να τα κατανοήσουν. Να είναι κοντά τους, ώστε εκείνα να γνωρίζουν που θα ακουμπήσουν τις δύσκολες στιγμές τους και με ποιόν θα μοιραστούν τις όμορφες.
Οι γονείς έχουν μια υποχρέωση. Να αναλάβουν το ρόλο όχι μόνο του γεννήτορα, αλλά εκείνου που θα κάνει το παιδί του να νιώθει ασφάλεια, ώστε να μπορεί να νιώθει εμπιστοσύνη στον εαυτό του, για να μπορεί να ανοίξει πανιά και να ταξιδέψει αυτόνομα σε θάλασσες φουρτουνιασμένες και γαλήνιες.
Για να είναι η ζωή του μια πρόσκληση προς την αλλαγή, για να μπορεί να την καλωσορίζει και να μην σκοτεινιάζει ο ουρανός του, κάθε φορά που κάτι καινούργιο προσπαθεί να τον κάνει να το καλοδεχτεί και να μπορεί να το αξιοποιεί προς όφελος του.
Όταν ο γονιός πιέζει το παιδί του, να παίρνει από νωρίς τα ηνία και να αναλαμβάνει πράγματα που είναι παράταιρα για την ηλικία του, τότε το παιδί το αντιλαμβάνεται ως ένα χρέος που θα πρέπει να το αναλάβει. Αναλαμβάνει έτσι και το γονιό του αλλά και εκείνο που βεβιασμένα του έχει αναθέσει, κρύβοντας τα συναισθήματα του, θάβοντας τα κάτω από μία βαθιά θλίψη..
Γίνεται ο ενήλικας που αναλαμβάνει όλους του άλλους, θυσιάζοντας τον εαυτό του ή εκείνος που θυσιάζει τους άλλους (σύντροφο, φίλους, τα δικά του παιδιά ) στο βωμό της ανάγκης να δικαιολογήσει το γονιό του.
Η ζωή του γίνεται ένα χρέος, μια υποχρέωση που τον ακολουθεί. Βάζει στην άκρη τις δυνατότητες του, όσο προσπαθεί αδιάκοπα για τους άλλους, προσπαθώντας και σπαταλώντας τον εαυτό του για εκείνους, ενώ δεν αναγνωρίζει και δεν εκτιμά στοιχεία του χαρακτήρα του, που θα μπορούσαν να τον βοηθήσουν στην εξέλιξη του.
Συγκρούεται μέσα του και ενώ η καρδιά του τον καλεί να υπακούσει στις δυνατότητες του, μια ανάμνηση ενός χρέους που κάποιος δεν ανέλαβε, στο χρόνο που έπρεπε, είναι από μόνη της ικανή για να τον σταματήσει.
-Ο πατέρας μου δεν με υποστήριζε συναισθηματικά και οικονομικά. Όμως δεν ζήλευα τους φίλους μου ή έτσι νόμιζα, γιατί ήξερα βαθιά μέσα μου ότι έπρεπε να τον αναλάβω. Να τον κατανοήσω που πίστευε ότι μπορούσα να τα καταφέρω μόνος μου, από παιδί. Ακόμα κι όταν δεν μπορούσα. Αυτή η υποχρέωση με συνοδεύει στις σχέσεις μου. Αισθάνομαι πως πρέπει να κάνω τα πάντα για τους άλλους μήπως με προσέξουν και τον εαυτό μου τον αφήνω στο περιθώριο της ύπαρξης μου… Δυσκολεύομαι να αναγνωρίσω την πραγματικότητα, η οποία τις περισσότερες φορές λειτουργεί καταλυτικά στη ψυχή μου, και κάθε φορά που έρχομαι αντιμέτωπος με αυτήν ενοχοποιώ την εαυτό μου, ενώ κάθε φορά που τολμώ, μια φοβερή σύγκρουση διεξάγεται μέσα μου και με ακινητοποιεί… Μήπως δεν αξίζω την νίκη, μήπως πρέπει να παραμείνω ένας ουραγός, γιατί αυτό ουσιαστικά ήθελε εκείνος από μένα, ώστε να παραμείνω εξαρτημένος από εκείνον, παίρνοντας την θέση εκείνων που δεν μπόρεσε να κρατήσει;
- Ο πατέρας μου δεν συμφωνεί με το αντικείμενο σπουδών που επέλεξα. Συχνά εναντιώνεται στις προσπάθειες μου. Νιώθω αδύναμος κι όσο κι αν έχω την υποστήριξη της μητέρας μου, νιώθω την ανάγκη να τα παρατήσω ή να μην προσπαθήσω αρκετά. Νιώθω μόνος μου χωρίς εκείνον και όσο και αν κατανοώ λογικά πως αυτή η συμπεριφορά του αφορά τις δικές του δυσκολίες, τις οποίες επειδή δεν μπορεί να διαχειριστεί τις μεταθέτει σε μένα, θεωρώντας με υπεύθυνο για όλες τις υποτιθέμενες αδικίες που έχει υποστεί, παρόλα αυτά συναισθηματικά νιώθω ευάλωτος και στη σκέψη πως θα κάνω μια επιλογή την οποία δεν εγκρίνει ο ίδιος, λυγίζω και αναρωτιέμαι μήπως πρέπει να παραμείνω, για να γίνω το ερημονήσι του στο ναυάγιό του…
Οι σκέψεις γίνονται πληγές και οι επιλογές πλέον γίνονται με γνώμονα είτε να δικαιολογήσουν το λάθος, αποσιωπώντας τις δικές τους ανάγκες και μπαίνοντας στη θέση του θύματος, είτε να εκδικηθούν μεταφέροντας σε άλλους ανθρώπους το θυμό τους..
Όταν ένας γονιός απουσιάζει από τις υποχρεώσεις του, τουλάχιστον μέχρι την ηλικία που ο νέος άνθρωπος καλείται να αναλάβει τις ευθύνες του μόνος του, τότε οδηγεί το παιδί του είτε σε παραίτηση είτε σε βεβιασμένες επιλογές, νιώθοντας συχνά ένα βάρος δυσβάσταχτο στους ώμους του. Ένα συναισθηματικό βάρος τον ακολουθεί που τον θλίβει και δεν τον αφήνει να χαρεί αυτά που έχει δημιουργήσει με δικές του προσπάθειες. Όταν προσπαθεί, η μοναξιά που ένιωσε τότε, τον κάνει συχνά να αναστέλλει τον αγώνα του και όταν τα καταφέρνει, η γεύση της ανάμνησης γιατί δεν ήταν κοντά του εκείνος είναι πικρή και αλλοιώνουν την χαρά που δεν μπορεί να εγκατασταθεί μέσα του, γιατί η αίσθηση της απουσίας καταλαμβάνει τη ζωή του .
Όταν βιάσομε ένα μπουμπούκι να ανοίξει, τότε το καταστρέφομε. Πρέπει να περιμένομε υπομονετικά, να ακολουθήσομε τους ρυθμούς του και μόνο όταν διαπιστώσομε ότι νοσεί, τότε θα πρέπει να επέμβομε. Όταν ένα βρέφος μπουσουλάει δεν το αναγκάζομε να κάνει άλματα, επειδή εμείς στην ηλικία του φαντασιώναμε πως τρέχαμε. Ένα παιδί, όταν κάνει τα λάθη του, δεν το εκδικούμαστε γιατί στο πρόσωπό του βλέπουμε τον εαυτό μας ή τον γονιό του χρεώνοντάς του τα δικά μας λάθη ή λάθη άλλων. Όταν ένας έφηβος μας πει μπορώ μόνος μου τον εμπιστευόμαστε, αλλά είμαστε κοντά του συναισθηματικά παρόντες, ώστε να συναισθανθεί τη διαθεσιμότητα μας, για να μπορεί να προχωρήσει στη ζωή του. Κι όταν ένας νέος χρειάζεται ώθηση στα νέα του ξεκινήματα, είμαστε δίπλα του με τον τρόπο που μπορεί ο καθένας μας, ώστε να αισθανθεί την παρουσία των γονιών του και να πάρει την δύναμη που χρειάζεται στα πρώτα του βήματα.
Όταν οι γονείς απουσιάζουν, τότε εμφανίζεται στο παιδί το σύμπτωμα (κατάθλιψη, βία, εξαρτήσεις κ.α) που τους καλεί να ενδιαφερθούν. Γιατί άραγε ένα σύμπτωμα να έχει περισσότερη δύναμη από τους γονείς;

Αγγελική Μπολουδάκη, Ειδικός Ψυχικής Υγείας

14 Μαΐου 2012

ο μπαμπάς μας γράφει #2: "Ένα παλιό φάρμακο..."



Εκείνη την εποχή οι κωλογειτονιές του Πειραιά έμοιαζαν λίγο με τις κωλογειτονιές της Αγγλίας, όχι μόνο λόγω της φτώχειας αλλά εξαιτίας όλων αυτών που ακολουθούν την φτώχεια. Πολύ εύκολα θα έβρισκες γεμάτη pub στις 12 το μεσημέρι, οι συμμορίες ανηλίκων ήταν γεγονός πολύ πριν τις ανακαλύψει αργότερα κάποιος “Ευαγγελάτος”. Πολύ πριν υπάρξουν Αλβανοί, Πακιστανοί και όλοι αυτοί που υποτίθεται έφεραν αυτές τις μόδες από τις πατρίδες τους. Θυμάμαι έναν πιτσιρικά που τον είχαν βάλει φωτιά άλλοι πιτσιρικάδες στην μέση της πλατείας στις 6 το απόγευμα, αλλά αυτό βεβαίως δεν ήταν κάτι που θα το διάβαζες στις εφημερίδες ούτε και θα το άκουγες στην τηλεόραση με μπόλικη σάλτσα από εθνικιστικές φανφάρες.

Από εκείνη την εποχή η πιο έντονη ανάμνηση είναι τα μηχανάκια. Ίσως επηρέασαν και λίγο οι ταινίες του Ψάλτη αλλά και πάλι πιστεύω πως ο καθοριστικός παράγοντας ήταν οι ιπποκόμοι της φτώχειας. Μόνο στον Πειραιά θα έβλεπες τόσα μηχανάκια, ίσως και στο Μπαγκλαντές. Δεν θέλαμε μοτοσυκλέτες για να βρούμε γκόμενα όπως ο -γέρο- Ψάλτης όμως, αλίμονο, όποιος δεν είχε κάνει σεξ στα 13, στα 14, βαριά στα 15, τότε μάλλον σήμαινε ότι θα παρέμενε παρθένος και στα 35. Αυτό το “πρόβλημα” το είχαμε λύσει στα σχολεία προ πολλού κι αν τύχαινε να ήσουν εντελώς κόπανος οι φίλοι σου θα σε οδηγούσαν στην οδό Φυλής με το ζόρι.

Απλώς δεν πιστεύαμε ότι θα γίνουμε ποτέ ένας “οικογενειάρχης με αυτοκίνητο” γιατί θα ήταν σαν να συζητούσαμε αγορά αεροπλάνου: εντελώς αδύνατον! Θεωρητικά και πρακτικά. Και ούτε τότε κυκλοφορούσαν τόσα πολλά αυτοκίνητα. Το μηχανάκι σου άφηνε κάποια ελπίδα, πολύ χειροπιαστή. Εξάλλου οι πιο πολλοί δουλεύαμε, παραγιοί, σερβιτόροι, βοηθοί του βοηθού, κι έτσι όλο και κάποιο χαρτζιλίκι έβγαινε. Καλοκαίρι και διακοπές για το συνηθισμένο γυμνασιόπαιδο σήμαινε “ευκαιρία να βγάλω κανένα φράγκο στην ταβέρνα της πλατείας”. Το φράγκο που δεν είχε να μου δώσει ο πατέρας μου.

Ένας αρρωστημένος μαζοχισμός μας έστελνε κάθε βράδυ πριν γυρίσουμε στα σπίτια μας να περνάμε συνέχεια από την ίδια βιτρίνα με τις street μηχανές, σαν τις γκόμενες που έκαναν βόλτες για να χαζεύουν ρούχα και παπούτσια. Ή μάλλον σαν να χαζεύεις τις ίδιες τις γκόμενες στις βιτρίνες του Άμστερνταμ.
-Πω πω κοίτα κάτι αεραγωγοί μαλάκα μου!
-Εδώ δες φρένα!
-Ααααχ! Βαααχ!
-Μου σηκώθηκε!
-Κι εγώ νομίζω είμαι ερωτευμένος
-Άντε πάμε για ύπνο
Το επόμενο βράδυ πάλι τα ίδια, για να έχουμε ωραία όνειρα. Ήταν οι μηχανές που δεν μπορούσες ν' αγοράσεις, οι μηχανές “των ενηλίκων”.

Εμείς την βολεύαμε με διάφορα αυτοσχέδια οχήματα, τις περισσότερες φορές θορυβώδη και βρωμερά. Η Castrolίλα στο μαλλί και στα ρούχα ήταν ένα είδος περιζήτητης κολόνιας. Όσο πιο πολύ βρωμούσες τόσο ανέβαιναν οι μετοχές σου στο χρηματιστήριο της πλατείας. Η μυρωδιά της διχρονίλας ήταν ο ανοιξιάτικος Μάης στις τσιμεντένιες γειτονιές. Μαζί της ανθούσαν ζιγκλεράκια, εξατμίσεις, καρμπιρατέρ, γρανάζια. Για να μη φυτρώσουν καρπαζιές αν κάποιος είχε μηχανάκι κρυφά από τον πατέρα του, συμφωνούσαμε να το παρκάρει έξω από κάποιο άλλο σπίτι και να το προσέχαμε. Διπλώματα και τέτοια πράγματα ήταν πολυτέλεια.

Κορυδαλλός, Νίκαια, Ζέα, Πασαλιμάνι, Καστέλα, ΣΕΦ, σαν λεωφορεία της γραμμής, οι παρέες με τους αλητάμπουρες είχαν σταθερές ρότες όπως τα ποστάλια στο λιμάνι. Οι “Ζητάδες” εκείνης της εποχής επίσης είχαν επηρεαστεί κάπως από τον Φώσκολο και τον Ψάλτη και παρότι ήταν κι αυτοί πρώην αλητάμπουρες που έκαναν σούζες στο γιοφύρι της Ν.Φιλαδέλφειας, δεν ήταν καθόλου φιλικοί μαζί μας. Όποτε μας σταματούσαν όμως τελικά το μετάνιωναν πάντα. Δήθεν αδιάφοροι για τις κλήσεις που θα τρώγαμε, αυτόματα σαν το σμήνος με τις σφήκες το πρώτο πράγμα που κάναμε ήταν να περικυκλώνουμε την δική τους μηχανή.
-ΑΑΑΑΑ! Ωραίοι καθρέφτες! Τελικά θα βάλω κι εγώ!
-Αυτό το κουμπί τι κάνει;
-Εδώ κοίτα τα “κόκκινα” στο στροφόμετρο!
-Θα την βάλεις μπροστά να την ακούσουμε λίγο;
-Ναι βαλ' την λίγο να δουλέψει και κόβεις την κλήση μετά!
-ΜΗ ΠΑΙΖΕΙΣ ΜΕ ΤΟ ΓΚΑΖΙ ΡΕ ΤΣΟΓΛΑΝΕ ΘΑ ΤΗΝ ΜΠΟΥΚΩΣΕΙΣ!!!
-Νομίζω δεν έχει καλή επαναφορά. Να κοιτάξεις την ντίζα!
-Εκείνο το κουμπί τι κάνει; Δεν έχω ξαναδεί.
-Μπορεί να πετάει σφαίρες!
-Όχι κλήσεις!

Στο τέλος μας σιχτίριζαν, έτρωγε κι ο πιο τυχερός καμιά σβουριχτή μπάφλα και μας έδιωχναν στον αγύριστο, ανακουφισμένοι.

-ΕΓΩ ΜΑΛΑΚΑΣ ΕΙΜΑΙ ΠΟΥ ΦΟΡΑΩ ΚΡΑΝΟΣ;
-Εμ τι; Ζέστη δεν κάνει;
-Εγώ έχω κλειστοφοβία δε το κάνω επίτηδες
-Εμένα μου το κλέψανε
-Δεν έχω λεφτά για κράνη
-Μπορεί να χτυπήσεις άσχημα με το κράνος! Μια φορά ένας φίλος μου...
-ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΕΙΤΕ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΚΙ ΕΓΩ ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΩ!

Κι έκανε ντε και καλά πως πιάνει το πιστόλι.
Φεύγαμε γελαστοί σαν τους καλικάντζαρους με διπλά “πατιλίκια” και “ξερογκαζιές” κάνοντας ακόμη πιο πολλούς θορύβους από πριν. Ξέραμε την αχίλλειο πτέρνα τους απ' έξω κι ανακατωτά. Κι αν ο ίδιος άνθρωπος σε πετύχαινε μόνο σου, το πιο πιθανό θα ήταν να σε στόλιζε με 40 κλήσεις. Γι' αυτό οι πλατείες και οι παρέες με τα μηχανάκια ήταν το social network της εποχής. Το “πάμε πλατεία” δεν ήταν τυχαία φράση.

Ο εθισμός στο castrol γρήγορα φέρνει και τον εθισμό στην χημεία. Ένας μακαρίτης πρεζάκιας συμμαθητής μου έλεγε “πιστεύεις πως υπάρχει κόλαση και παράδεισος; Αφού είναι όλα χημεία! Ακριβώς όπως δημιουργήθηκες, ΠΑΦΦΦ και χάνεσαι! Εντελώς. Ολοκληρωτικά. Μια για πάντα. Και η πρέζα χημεία είναι λοιπόν”.
Δεν το κατάλαβα αυτό με τις χημείες ούτε και είμαι σίγουρος πως γλυτώνεις τόσο εύκολα από αυτόν τον κόσμο ή τον άλλον, αλλά πολλά χρόνια αργότερα το φιλοσόφησα λίγο το θέμα. Μήπως χημεία δεν είναι κι ο έρωτας; Χημικές ενώσεις που τρελαίνουν τον εγκέφαλο για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα; Δεν τρως, δεν κοιμάσαι, το μυαλό σου είναι κολλημένο συνέχεια σε ένα πράγμα. Κόλπο της φύσεως. Για να σε ρίξει στην παγίδα. Και όχι ο έρωτας δεν κρατάει για πάντα, αυτό είναι ψέμματα. Έτσι θέλουμε να πιστεύουμε αλλά δεν είναι αλήθεια. Ο κεραυνός αυτός που τρως κατακούτελα πάντα έχει ημερομηνία λήξεως, αν θα μετουσιωθεί σε “αγάπη” αυτό είναι άλλο καπέλο. Κι ο γάτος το Γενάρη λυσσάει, μετά του περνάει, ξαναγίνεται φυσιολογικός. Μόλις η φύση κάνει τη δουλειά της τον αφήνει στην ησυχία του.

Μήπως χημεία δεν είναι ο πόνος; Η πείνα; Το άγχος; Το σεξ; Αν είσαι... Δαλάι Λάμα και ελέγχεις αυτές τις χημείες στο μυαλό σου μπορείς να γυρνάς ξεβράκωτος στις κορυφές του Θιβέτ. Κι ο ίδιος ο πόνος φέρνει άλλες χημικές ουσίες στο προσκήνιο, για να αντέχεις τον πόνο. Γι' αυτό κάπου αυτοί οι τύποι με τα ολόσωμα τατουάζ για παράδειγμα έχουν κι έναν εθισμό σ' αυτές τις ουσίες. Θυμάμαι στο πρώτο τατουάζ πόνεσα πολύ, στο δεύτερο όχι και τόσο, στο τρίτο μου άρεσε κιόλας το κάψιμο της βελόνας. Κάτι είχε αλλάξει. Ο οργανισμός ενημερωμένος πλέον στέλνει την σωτηρία μια ώρα αρχύτερα. Χημείες!

Η χημεία της αδρεναλίνης είναι από τις πιο δυνατές που υπάρχουν. Ευλογημένη ουσία! Σε δράση θα μπορούσε να συγκριθεί με τη μορφίνη. Αν σε καταπιεί η αδρεναλίνη δεν θες να βγεις από αυτήν με τίποτα. Γιατρεύει τον πόνο, την θλίψη, τον φόβο, την πείνα, τον έρωτα, το κάπνισμα, ίσως και τον καρκίνο τον ίδιο, ποιος ξέρει; Μόλις βάλεις τη μηχανή στο “νύχι” και καθίσεις στην πολυθρόνα του σπιτιού σου περνούν ώρες μέχρι να σταματήσεις να αισθάνεσαι σαν κουνημένη coca-cola. Έτσι πάντα τα μηχανάκια θα έχουν σχέση με την χημεία του σώματος. Αλλιώς είναι να καβαλάς το μουλάρι κι αλλιώς να καβαλάς ρουκέτα. Κι όταν έχεις καβαλήσει ρουκέτα δεν θες ούτε να το βλέπεις το μουλάρι. Κι ας είναι επικίνδυνη. Είναι ζωογόνος! Είναι φάρμακο!

Λοιπόν οι περισσότεροι από αυτούς τους φίλους μου στην πραγματικότητα ήθελαν αυτοκίνητο από την αρχή. “Να σοβαρευτούν, να γίνουν άνθρωποι”. Ενώ κάποιοι άλλοι σαν εμένα κατά βάθος ήθελαν το γιατρικό τους, την δόση τους. Έτσι με το πέρασμα του χρόνου λίγοι μείναμε να καβαλάμε ακόμη, γιατί λίγοι καταλάβαμε την συνταγή. Δεν έχω νεύρα για αυτοκίνητα και ούτε αντιμετωπίζω την μοτοσυκλέτα σαν “μεταφορικό μέσον”. Προτιμώ να βρέχομαι αλλά να φτάνω σπίτι μου σαν άνθρωπος, όχι σαν Αττίλας με κλωτσιές και με βρισιές. Μάλλον την βλέπω σαν το μαγικό φίλτρο του Αστερίξ. Αν είμαι τσαντισμένος, θλιμμένος, γκρινιάρης, με πνίγει η μούχλα και με πλακώνουν τα ταβάνια, η ίδια μου η γυναίκα θυμώνει και λέει “ΔΕ ΠΑΣ ΚΑΜΙΑ ΒΟΛΤΑ ΛΕΩ ΓΩ;”. Δεν εννοεί βεβαίως να πάω στις πουτάνες ούτε να πάω για μπύρες. Ξέρει αυτή!


Άντε, περαστικά μας...

13 Μαΐου 2012

Χρόνια μας πολλά μαμάδες γλυκιές!


Ο καλός μου πεθερούλης μας/μου έγραψε ένα ποίημα....το διάβασα πρωί πρωί η μάνα και με πήραν τα ζουμιά (πολύ ευσυγκίνητη έγινα από τότε που έγινα μαμά μου φαίνεται) !

Σας το αφιερώνω και εγώ με την σειρά μου!


ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΙΣ ΜΑΝΑΔΕΣ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ!!!

ΜΑΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΜΙΑ
***
Για τη μάνα τη γλυκιά μας
πόσα ποιηματα γραμμένα
πόσα λογια ειπωμένα
τι πειράζει αν θα γράψω
προς τιμήν της άλλο ένα.
***
Ένα όνομα που τόσοι
το'χουν χιλιοτραγουδήσει
κι ολοι το'χουμ'αγαπήσει
λόγιοι, σοφοί, μεγάλοι
πρώτο το'χουνε υμνήσει.
***
Πρότυπο αυτοθυσίας
παραδείγματα μυριάδες
απο τραγικές μανάδες
τα παιδιά τους να γλυτώσουν
μάχες 'δωσαν με φονιάδες.
***
Σ'οποια τάξη κι αν ανήκει
στη σκληρή μας κοινωνία
η διαφορά καμία
προστατεύει τα παιδιά της
με την ίδια αγωνία.
***
Και αν βρεθείς κυνηγημένος
και ο κόσμος απορρίψει
και ζητά να σε συνθλίψει
μόνο αυτή στην αγκαλιά της
με στοργή θε να σε κρύψει.
***
Κι ενα ορφανό ρωτήστε
που απο μάνα δε γνωρίζει
κι ούτε πως θα βρει ελπίζει
να σας πει αυτό πως νοιώθει
κι η ζωη του πόσο αξίζει.
***
Και σ'ανθρώπους και σε ζώα
σε ανατολή και δύση
και σ'ολόκληρη τη φύση
μάνα ειναι μόνο μια
ποιος τολμά ν'αμφισβητήσει.
***
Κι αν το τέλος πλησιάζει
πριν τον κόσμο αυτό αφήσει
τα παιδιά της θα ζητήσει
το στερνό να δώσει χάδι
πριν τα μάτια της να κλείσει.

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΛΕΜΠΕΣΗΣ





Χρόνια μας πολλά γλυκιές Μαμάδες!

10 Μαΐου 2012

Σαββατοκύριακο Εκδηλώσεων στο Αττικό Ζωολογικό Πάρκο



Το Σαββατοκύριακο 12-13 Μαΐου οι μικροί επισκέπτες του Πάρκου δεν θα γνωρίσουν μόνο και θα χαρούν από κοντά τα περισσότερα από 2000 ζώα του αλλά θα έχουν την ευκαιρία να συμμετέχουν και σε μια σειρά εκδηλώσεων.

Το Σάββατο  12 Μαΐου 2012, στις 12 το μεσημέρι, το Αττικό Ζωολογικό Πάρκο και οι εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ προσκαλούν τους μικρούς τους φίλους σε εκδήλωση με αφορμή το βιβλίο του Κώστα Μάγου

Ο ΒΡΟΜΟΓΟΡΓΟΠΟΔΑΡΟΣ



Ο Γρηγόρης Γοργοπόδαρος είναι ο πιο γρήγορος λαγός του δάσους,
που κάθε χρόνο κερδίζει το πρώτο βραβείο στον μαραθώνιο διαγωνισμό,
ώσπου μια μέρα όλα τα ζώα του δάσους αρχίζουν να τον αποφεύγουν και εκείνος κλείνεται στο σπίτι του. Τι συμβαίνει στον Γρηγόρη;Η ηθοποιός και εμψυχώτρια Πωλίνα Γουρδέα περιμένει όλους τους μικρούς του φίλους, για να βοηθήσουν τον Γρηγόρη να λύσει το πρόβλημά του και να ξαναγίνει ο πιο δημοφιλής λαγός στο δάσος.


Την Kυριακή 13 Μαΐου 2012 από τις 11:30 μέχρι τις 13:30 γιορτάζουμε την ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ μαζί με τους εκπαιδευτικούς του Myplayce. Οι μικροί μας φίλοι θα έχουν τη δυνατότητα να φτιάξουν λουλούδια από γκοφρέ και να τα προσφέρουν στις μητέρες τους.




28 Απριλίου 2012

2 χρόνια μαζί!


Σήμερα έγινες 2 χρονών!

2 χρόνια τόσο όμορφα και τόσο ανατρεπτικά! Μας έδωσες και μας δίνεις τις μεγαλύτερες χαρές που θα μπορούσε να ζήσει κάποιος άνθρωπος!

Είσαι χαμογελαστή, δοτική, τρυφερή...λίστες μπορώ να γράφω μιας και δεν διαφέρω καθόλου από μια συνηθισμένη μαμά-κουκουβάγια!

Είσαι εκεί να μας χαϊδέψεις και να μας πεις πως μας αγαπάς κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε λεπτό! 

Γράφω και κλαίω...νιώθω ανάξια να σου ανταποδώσω ότι μας έχεις προσφέρει! Η ανιδιοτελής αγάπη σου μόνο δάκρυα μπορεί να μας φέρει στα μάτια! Δάκρυα χαράς και ευγνωμοσύνης που σε έχουμε παρέα μας!

Και μια μεγάλη υπόσχεση στον εαυτό μας και σε σένα...θα κάνουμε ότι περνάει από το χέρι μας να είσαι ευτυχισμένη! 

Ακόμη και αν δεν συμφωνούμε με τις επιλογές σου, η μαμά και ο μπαμπάς ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙ! 

Χρόνια σου πολλά και υπέροχα κούκλα μου! 

24 Απριλίου 2012

Χρόνια πολλά Ελισάβετ μας!


Σήμερα γιορτάζει το δεύτερο όνομά σου!

Αυτό που έχει και η γιαγιά του μπαμπά μας...Ελισάβετ!

Να σε χαιρόμαστε αγάπη μου!

Γερή και τυχερή και όλα τα καλά του κόσμου!

σε φιλώ γλυκά στην μούρη

η μαμά

19 Απριλίου 2012

Αποτελέσματα του Ανοιξιάτικου διαγωνισμού μας, με δώρα από την μαμά Χαρά

Μπορεί ακόμη η Άνοιξη να μην μας έχει κάνει την χάρη (ουσιαστικά, γιατί τυπικά μπήκε από 21 Μαρτίου), αλλά εμείς προσπαθούμε να σας φτιάξουμε την διάθεση με δωράκια.

Να ευχηθούμε Χριστός Ανέστη με υγεία για όλο τον κόσμο!

Σας ευχαριστούμε πολύ για τις συμμετοχές και για τον "κόπο" να κάνετε like στην σελίδα της μαμάς Χαράς στο Facebook. Γι' αυτόν τον "κόπο" συμπεριλάβαμε στην κλήρωση και εκείνους που άφησαν e-mail κάτω από την ανάρτηση του διαγωνισμού και στο Facebook (όσοι βέβαια δεν είχαν αφήσει κάτω από την ανάρτηση του blog).

Είχαμε 312 έγκυρες συμμετοχές.

Οι τυχεροί αριθμοί, με την σειρά που μας τους έβγαλε το πρόγραμμα είναι 121, 115, 142, 302.


121. Ο τυχερός με την διεύθυνση e-mail andreaspan@hotmail.com, κερδίζει τα σκουλαρίκια μαργαρίτες..
115. Η τυχερή με την διεύθυνση e-mail lialam1976@hotmail.com, κερδίζει τo μαύρο βραχιόλι.
142. Η τυχερή με την διεύθυνση e-mail hkoutente@yahoo.gr, κερδίζει τo άσπρο βραχιόλι.
302. Η τυχερή με την διεύθυνση e-mail pinezes@gmail.com, κερδίζει τα ασπρόμαυρα σκουλαρίκια.

Συγχαρητήρια!

Παρακαλούμε τους νικητές, εντός 5 ημερών να μας στείλουν στο sofianidou@gmail.com τα πλήρη στοιχεία τους (ονοματεπώνυμο, διεύθυνση, Τ.Κ. ) για να τους αποσταλούν τα δωράκια τους.

Αν κάποιος δεν επικοινωνήσει μαζί μας θα επαναληφθεί η κλήρωση για το συγκεκριμένο δωράκι.

Και πάλι σας ευχαριστούμε πολύ, stay tuned, καθώς θα έρθουν και άλλοι διαγωνισμοί!

2 νικητές δεν επικοινώνησαν μαζί μας οπότε ξανακληρώσαμε τα βραχιολάκια


1. gerardispanagiotis@yahoo.gr κερδίζει το μαύρο βραχιολάκι
2. stravioli@yahoo.gr κερδίζει το άσπρο βραχιολάκι

Παρακαλούμε τους νικητές, εντός 5 ημερών να μας στείλουν στο sofianidou@gmail.com τα πλήρη στοιχεία τους (ονοματεπώνυμο, διεύθυνση, Τ.Κ.) για να τους αποσταλούν τα δωράκια τους.

13 Απριλίου 2012

Παραμύθια της μαμάς #1 : Η Λίζα και το πληγωμένο φτερό


Ήταν μια φορά κι ένα καιρό η Λίζα, ένα κοριτσάκι που ανάμεσα σε άλλα αγαπούσε πολύ την φύση, τα ζωάκια και τις βόλτες.

Όταν δεν είχε σχολείο, από την ώρα που ξυπνούσε και έτρωγε το πρωινό της,  τριγυρνούσε στην εξοχή με το ποδηλατάκι της, και παρέα με την γατούλα της και το σκυλάκι της μάζευε μικρά μπουκετάκια πολύχρωμα λουλούδια, πετρούλες και ότι άλλο της τραβούσε την προσοχή. Τα λουλούδια συνήθως τα πήγαινε στην μαμά να τα βάλει στο βάζο και όλα τα άλλα τα μάζευε στο σπιτάκι που της είχε φτιάξει ο μπαμπάς της στον κήπο για να επεξεργαστεί μαζί του.

Η Λίζα ήταν πολύ γενναίο κοριτσάκι. Δεν φοβόταν ούτε τα ζουζούνια, ούτε τις βροντές, ούτε τίποτα από αυτά! Το μόνο πράγμα που την τρόμαζε ήταν όταν έπρεπε να πάει σε γιατρό! Έτρεμε και μόνο με την λέξη!

Ένα μεσημέρι, λίγο πριν γυρίσει σπίτι και  εκεί που χάζευε κάτι μικρά όμορφα μυρωδάτα μωβ ανθάκια, ακούει έναν παράξενο ήχο "τσρρρ τσρρρ τσρρρ"...κοιτάζει από δω, κοιτάζει από κει...ψάχνει μέσα στα χόρτα..τίποτα! Έκανε να φύγει...

Την ώρα που έκοβε ένα λουλουδάκι να το πάει στην μαμά της, ακούει ξανά τον ίδιο θόρυβο..."τσρρ τσρρ τσρρ"..

"Χμμ" σκέφτηκε..."ας ψάξω λίγο καλύτερα".

Και 5 βήματα πιο κάτω - ακολουθώντας την γάτα της - βρίσκει ένα πουλάκι πεσμένο στο χώμα να μην μπορεί να πετάξει γιατί φαινόταν πως το φτερό του ήταν πληγωμένο.

Χωρίς δεύτερη σκέψη βγάζει από το καλαθάκι του ποδηλάτου της το "μαγικό" της τσαντάκι, βγάζει από μέσα ένα πανάκι και τυλίγει το πουλί πριν του ορμήσει και η γατούλα που την συνόδευε.

"Θα το πάω στον μπαμπά" μονολόγησε, "εκείνος θα ξέρει πως να το κάνουμε καλά".

Με γρήγορες ορθοπεταλιές βρέθηκε σπίτι και με μεγάλα βήματα μπήκε φουριόζα μέσα.

"Μπαμπάααααααααααααααα" φώναξε
"Τι έγινε Λίζα;" ρωτάει ο μπαμπάς
"Βρήκα αυτό το πληγωμένο πουλάκι και πρέπει να το κάνεις καλά, να ξαναπετάξει...μπορεί να το ψάχνει η μαμά του και θα ανησυχεί!" του απάντησε

Ο μπαμπάς χαμογέλασε, της χάιδεψε το κεφάλι και της είπε να περιμένει λίγο να ετοιμαστεί για να το πάνε στον γιατρό να το δει.

"Μα μπαμπά, εσύ δεν μπορείς να το κάνεις καλά;" τον ρώτησε με παράπονο και απογοήτευση

"Εγώ μπορώ να το πάω στον γιατρό μαζί με σένα για να το κάνει εκείνος καλά. Δεν είμαι κτηνίατρος εγώ!" απάντησε ευγενικά ο μπαμπάς.

"Μα έχουμε τόσα ζωάκια στην αυλή μας και όλα τα φροντίζεις εσύ. Γιατί δεν μπορείς να κάνεις καλά και το πουλάκι;" ρώτησε η Λίζα φανερά απογοητευμένη.

"Εγώ Λιζάκι μου φροντίζω τα ζωάκια μας, τα ταΐζω, τα πλένω, καθαρίζω τα σπιτάκια τους και μπορώ να φροντίσω τα μικρά τους τραύματα. Όταν όμως είναι κάτι σοβαρό πρέπει να πηγαίνουν στον γιατρό. Όπως κι εσύ, όταν έχεις λίγο πυρετό η μαμά ξέρει τι πρέπει να κάνει. Αν όμως συμβεί κάτι πιο σοβαρό δεν πάμε στον γιατρό να σε δει; Μπορείς να μην έρθεις αν δεν θες, θα το πάω εγώ" είπε χαμογελαστά ο μπαμπάς.

Αφού κατάλαβε η Λίζα πως μόνο ο γιατρός θα μπορούσε να βοηθήσει τον καινούργιο της φίλο,παρακάλεσε τον μπαμπά της να μην καθυστερεί και του είπε πως θα πάει κι εκείνη μαζί του.

Στον δρόμο της επιστροφής ήταν πολύ χαρούμενη που το μικρό πουλάκι που βρήκε θα γινόταν γρήγορα καλά με την δική της φροντίδα και θα μπορούσε να ξαναπετάξει πίσω στην μανούλα του πολύ σύντομα και είπε στον μπαμπά της : "Είχες δίκιο μπαμπά, ο γιατρός ήξερε τι έπρεπε να κάνει, μόλις το είδε κατάλαβε. Δεν θα ξαναπαραπονεθώ αν χρειαστεί να με πάτε στον γιατρό γιατί θα είναι για καλό!"

Μόλις έφτασαν σπίτι, με ένα γλυκό φιλί ευχαρίστησε τον μπαμπά της και πήγε να φροντίσει τον νέο της φίλο.

μαμά Σοφία

9 Απριλίου 2012

Διαγωνισμός Express - Πάσχα στο Φτερό

Tο Εργαστήριο ΦΤΕΡΟ για τις ημέρες των πασχαλινών σχολικών διακοπών 9-12 & 17-20 Απριλίου έχει οργανώσει ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα δραστηριοτήτων για παιδιά 4-12 ετών. 

Με έμπνευση από τη φύση, την παράδοση, την τέχνη αλλά και την οικιακή οικονομία…το πρόγραμμα για τις ημέρες του Πάσχα θα δώσει στα παιδιά την ευκαιρία να περάσουν ευχάριστα και δημιουργικά πρωινά και να ζήσουν καινούργιες εμπειρίες μαζί με παλιούς και καινούργιους φίλους.



Tο εργαστήριο θα παραμείνει ανοικτό με πρωινό πρόγραμμα (8:30 – 3:30) για τις παρακάτω ημέρες. Θα υπάρχει διάλειμμα για φαγητό και χρόνος για ελεύθερο παιχνίδι.


Κράτηση απαραίτητη για όλα τα εργαστήρια
Το αναλυτικό πρόγραμμα θα βρείτε και στο www.ftero.gr/news/

Κόστος συμμετοχής: 100€ για όλο το πρόγραμμα, 60€ για τετραήμερο, 16€ ημερήσια συμμετοχή.
15% έκπτωση για τα παιδιά που παρακολουθούν τα ετήσια εργαστήρια του ΦΤΕΡΟΥ & τα αδέρφια

Μας χαρίζει μια δωρεάν συμμετοχή στο Πασχαλινό αυτό πρόγραμμα για ένα παιδάκι.
Γι αυτό λοιπόν κάνουμε έναν διαγωνισμό express, ζητώντας σας να αφήσετε το e-mail σας κάτω από αυτή την ανάρτηση μέχρι σήμερα στις 23:59' για να λάβετε μέρος στην κλήρωση και ίσως να είστε ο τυχερός/ή όπου το παιδάκι σας θα μπορέσει να παρακολουθήσει την Πασχαλιάτικη προσφορά του εργαστηρίου ΔΩΡΕΑΝ.



Μ.Δευτέρα 9/4«Ανάγλυφες εικαστικές δημιουργίες»
Εργαστήρι εικαστικών: Μικτή τεχνική με λιωμένο κερί
Εξερεύνηση στην αυλή του Φτερού/ Προετοιμασίες για το λαχανόκηπο και άλλες ανοιξιάτικες εργασίες.
Μ. Τρίτη  
10/4
«Η μουσική και κίνηση του νερού»
Εργαστήρι θεατρικού παιχνιδιού & δημιουργικής κίνησης
Αυτοσχέδια μουσικά όργανα γεμάτα νερό……..Παίζουμε μουσική στην αυλή
Μ. Τετάρτη
11/4
«Με τα δυό χεράκια…»  Ζυμώνουμε νόστιμο γεμιστό ψωμί και φτιάχνουμε νηστίσιμα μεζεδάκια.
Ώρα για κηπουρική!!! Φυτεύουμε τα πρώτα μας λαχανικά/ μυρωδικά
Μ. Πέμπτη
12/4
«Δείτε την Άνοιξη με άλλο μάτι …»
Απίθανες ΤrashART δημιουργίες με ανακυκλώσιμα υλικά
Πασχαλιάτικο παιχνίδι θησαυρού με πολλές δοκιμασίες και εκπλήξεις!!
Τρίτη
17/4
«Ένα στολίδι στον αέρα»  Εργαστήρι πηλοπλαστικής
Κατασκευή αυτοσχέδιων παιχνιδιών στην αυλή
Τετάρτη
18/4
«Παραμυθομαχίες»
Θεατρικά παιχνίδια με βάση γνωστά παραμύθια
Γράφουμε και εικονογραφούμε το δικό μας παραμύθι
Πέμπτη
19/4
«Στα βήματα των Αρχαίων ηθοποιών…»
Επίσκεψη στο Αρχαίο Θέατρο του Διονύσου στην Ακρόπολη (για παιδιά >5 ετών. Θα υπάρχει αντίστοιχο πρόγραμμα για τα μικρότερα στο ΦΤΕΡΟ)
Στην επιστροφή: Παίζουμε με τους Αρχαίους Μύθους – Αυτοσχέδιες παραστάσεις στην αυλή
Παρασκευή
20/4
«Αργαλειός από χαρτί» εικαστικό εργαστήρι .
«Παιχνίδια από το ….τίποτα» Μαθαίνουμε και παίζουμε τα παιχνίδια που επινόησαν τα παιδιά τα παλιά χρόνια…Βρίσκουμε και καινούργια!


ΦΤΕΡΟ Εργαστήριο Δημιουργικής Έκφρασης

Μ. Μουσούρου 7. Μετς.  Τηλ 210-9247182, 6942202939  www.ftero.gr

Καλό Πάσχα!!


Νικήτρια η κα Μαριάννα Αναστασίου όπου έχει ειδοποιηθεί ήδη και έχει έρθει σε επαφή με το εργαστήρι!


Συγχαρητήρια και Καλό Πάσχα και πάλι!