28 Απριλίου 2012

2 χρόνια μαζί!


Σήμερα έγινες 2 χρονών!

2 χρόνια τόσο όμορφα και τόσο ανατρεπτικά! Μας έδωσες και μας δίνεις τις μεγαλύτερες χαρές που θα μπορούσε να ζήσει κάποιος άνθρωπος!

Είσαι χαμογελαστή, δοτική, τρυφερή...λίστες μπορώ να γράφω μιας και δεν διαφέρω καθόλου από μια συνηθισμένη μαμά-κουκουβάγια!

Είσαι εκεί να μας χαϊδέψεις και να μας πεις πως μας αγαπάς κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε λεπτό! 

Γράφω και κλαίω...νιώθω ανάξια να σου ανταποδώσω ότι μας έχεις προσφέρει! Η ανιδιοτελής αγάπη σου μόνο δάκρυα μπορεί να μας φέρει στα μάτια! Δάκρυα χαράς και ευγνωμοσύνης που σε έχουμε παρέα μας!

Και μια μεγάλη υπόσχεση στον εαυτό μας και σε σένα...θα κάνουμε ότι περνάει από το χέρι μας να είσαι ευτυχισμένη! 

Ακόμη και αν δεν συμφωνούμε με τις επιλογές σου, η μαμά και ο μπαμπάς ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙ! 

Χρόνια σου πολλά και υπέροχα κούκλα μου! 

24 Απριλίου 2012

Χρόνια πολλά Ελισάβετ μας!


Σήμερα γιορτάζει το δεύτερο όνομά σου!

Αυτό που έχει και η γιαγιά του μπαμπά μας...Ελισάβετ!

Να σε χαιρόμαστε αγάπη μου!

Γερή και τυχερή και όλα τα καλά του κόσμου!

σε φιλώ γλυκά στην μούρη

η μαμά

19 Απριλίου 2012

Αποτελέσματα του Ανοιξιάτικου διαγωνισμού μας, με δώρα από την μαμά Χαρά

Μπορεί ακόμη η Άνοιξη να μην μας έχει κάνει την χάρη (ουσιαστικά, γιατί τυπικά μπήκε από 21 Μαρτίου), αλλά εμείς προσπαθούμε να σας φτιάξουμε την διάθεση με δωράκια.

Να ευχηθούμε Χριστός Ανέστη με υγεία για όλο τον κόσμο!

Σας ευχαριστούμε πολύ για τις συμμετοχές και για τον "κόπο" να κάνετε like στην σελίδα της μαμάς Χαράς στο Facebook. Γι' αυτόν τον "κόπο" συμπεριλάβαμε στην κλήρωση και εκείνους που άφησαν e-mail κάτω από την ανάρτηση του διαγωνισμού και στο Facebook (όσοι βέβαια δεν είχαν αφήσει κάτω από την ανάρτηση του blog).

Είχαμε 312 έγκυρες συμμετοχές.

Οι τυχεροί αριθμοί, με την σειρά που μας τους έβγαλε το πρόγραμμα είναι 121, 115, 142, 302.


121. Ο τυχερός με την διεύθυνση e-mail andreaspan@hotmail.com, κερδίζει τα σκουλαρίκια μαργαρίτες..
115. Η τυχερή με την διεύθυνση e-mail lialam1976@hotmail.com, κερδίζει τo μαύρο βραχιόλι.
142. Η τυχερή με την διεύθυνση e-mail hkoutente@yahoo.gr, κερδίζει τo άσπρο βραχιόλι.
302. Η τυχερή με την διεύθυνση e-mail pinezes@gmail.com, κερδίζει τα ασπρόμαυρα σκουλαρίκια.

Συγχαρητήρια!

Παρακαλούμε τους νικητές, εντός 5 ημερών να μας στείλουν στο sofianidou@gmail.com τα πλήρη στοιχεία τους (ονοματεπώνυμο, διεύθυνση, Τ.Κ. ) για να τους αποσταλούν τα δωράκια τους.

Αν κάποιος δεν επικοινωνήσει μαζί μας θα επαναληφθεί η κλήρωση για το συγκεκριμένο δωράκι.

Και πάλι σας ευχαριστούμε πολύ, stay tuned, καθώς θα έρθουν και άλλοι διαγωνισμοί!

2 νικητές δεν επικοινώνησαν μαζί μας οπότε ξανακληρώσαμε τα βραχιολάκια


1. gerardispanagiotis@yahoo.gr κερδίζει το μαύρο βραχιολάκι
2. stravioli@yahoo.gr κερδίζει το άσπρο βραχιολάκι

Παρακαλούμε τους νικητές, εντός 5 ημερών να μας στείλουν στο sofianidou@gmail.com τα πλήρη στοιχεία τους (ονοματεπώνυμο, διεύθυνση, Τ.Κ.) για να τους αποσταλούν τα δωράκια τους.

13 Απριλίου 2012

Παραμύθια της μαμάς #1 : Η Λίζα και το πληγωμένο φτερό


Ήταν μια φορά κι ένα καιρό η Λίζα, ένα κοριτσάκι που ανάμεσα σε άλλα αγαπούσε πολύ την φύση, τα ζωάκια και τις βόλτες.

Όταν δεν είχε σχολείο, από την ώρα που ξυπνούσε και έτρωγε το πρωινό της,  τριγυρνούσε στην εξοχή με το ποδηλατάκι της, και παρέα με την γατούλα της και το σκυλάκι της μάζευε μικρά μπουκετάκια πολύχρωμα λουλούδια, πετρούλες και ότι άλλο της τραβούσε την προσοχή. Τα λουλούδια συνήθως τα πήγαινε στην μαμά να τα βάλει στο βάζο και όλα τα άλλα τα μάζευε στο σπιτάκι που της είχε φτιάξει ο μπαμπάς της στον κήπο για να επεξεργαστεί μαζί του.

Η Λίζα ήταν πολύ γενναίο κοριτσάκι. Δεν φοβόταν ούτε τα ζουζούνια, ούτε τις βροντές, ούτε τίποτα από αυτά! Το μόνο πράγμα που την τρόμαζε ήταν όταν έπρεπε να πάει σε γιατρό! Έτρεμε και μόνο με την λέξη!

Ένα μεσημέρι, λίγο πριν γυρίσει σπίτι και  εκεί που χάζευε κάτι μικρά όμορφα μυρωδάτα μωβ ανθάκια, ακούει έναν παράξενο ήχο "τσρρρ τσρρρ τσρρρ"...κοιτάζει από δω, κοιτάζει από κει...ψάχνει μέσα στα χόρτα..τίποτα! Έκανε να φύγει...

Την ώρα που έκοβε ένα λουλουδάκι να το πάει στην μαμά της, ακούει ξανά τον ίδιο θόρυβο..."τσρρ τσρρ τσρρ"..

"Χμμ" σκέφτηκε..."ας ψάξω λίγο καλύτερα".

Και 5 βήματα πιο κάτω - ακολουθώντας την γάτα της - βρίσκει ένα πουλάκι πεσμένο στο χώμα να μην μπορεί να πετάξει γιατί φαινόταν πως το φτερό του ήταν πληγωμένο.

Χωρίς δεύτερη σκέψη βγάζει από το καλαθάκι του ποδηλάτου της το "μαγικό" της τσαντάκι, βγάζει από μέσα ένα πανάκι και τυλίγει το πουλί πριν του ορμήσει και η γατούλα που την συνόδευε.

"Θα το πάω στον μπαμπά" μονολόγησε, "εκείνος θα ξέρει πως να το κάνουμε καλά".

Με γρήγορες ορθοπεταλιές βρέθηκε σπίτι και με μεγάλα βήματα μπήκε φουριόζα μέσα.

"Μπαμπάααααααααααααααα" φώναξε
"Τι έγινε Λίζα;" ρωτάει ο μπαμπάς
"Βρήκα αυτό το πληγωμένο πουλάκι και πρέπει να το κάνεις καλά, να ξαναπετάξει...μπορεί να το ψάχνει η μαμά του και θα ανησυχεί!" του απάντησε

Ο μπαμπάς χαμογέλασε, της χάιδεψε το κεφάλι και της είπε να περιμένει λίγο να ετοιμαστεί για να το πάνε στον γιατρό να το δει.

"Μα μπαμπά, εσύ δεν μπορείς να το κάνεις καλά;" τον ρώτησε με παράπονο και απογοήτευση

"Εγώ μπορώ να το πάω στον γιατρό μαζί με σένα για να το κάνει εκείνος καλά. Δεν είμαι κτηνίατρος εγώ!" απάντησε ευγενικά ο μπαμπάς.

"Μα έχουμε τόσα ζωάκια στην αυλή μας και όλα τα φροντίζεις εσύ. Γιατί δεν μπορείς να κάνεις καλά και το πουλάκι;" ρώτησε η Λίζα φανερά απογοητευμένη.

"Εγώ Λιζάκι μου φροντίζω τα ζωάκια μας, τα ταΐζω, τα πλένω, καθαρίζω τα σπιτάκια τους και μπορώ να φροντίσω τα μικρά τους τραύματα. Όταν όμως είναι κάτι σοβαρό πρέπει να πηγαίνουν στον γιατρό. Όπως κι εσύ, όταν έχεις λίγο πυρετό η μαμά ξέρει τι πρέπει να κάνει. Αν όμως συμβεί κάτι πιο σοβαρό δεν πάμε στον γιατρό να σε δει; Μπορείς να μην έρθεις αν δεν θες, θα το πάω εγώ" είπε χαμογελαστά ο μπαμπάς.

Αφού κατάλαβε η Λίζα πως μόνο ο γιατρός θα μπορούσε να βοηθήσει τον καινούργιο της φίλο,παρακάλεσε τον μπαμπά της να μην καθυστερεί και του είπε πως θα πάει κι εκείνη μαζί του.

Στον δρόμο της επιστροφής ήταν πολύ χαρούμενη που το μικρό πουλάκι που βρήκε θα γινόταν γρήγορα καλά με την δική της φροντίδα και θα μπορούσε να ξαναπετάξει πίσω στην μανούλα του πολύ σύντομα και είπε στον μπαμπά της : "Είχες δίκιο μπαμπά, ο γιατρός ήξερε τι έπρεπε να κάνει, μόλις το είδε κατάλαβε. Δεν θα ξαναπαραπονεθώ αν χρειαστεί να με πάτε στον γιατρό γιατί θα είναι για καλό!"

Μόλις έφτασαν σπίτι, με ένα γλυκό φιλί ευχαρίστησε τον μπαμπά της και πήγε να φροντίσει τον νέο της φίλο.

μαμά Σοφία

9 Απριλίου 2012

Διαγωνισμός Express - Πάσχα στο Φτερό

Tο Εργαστήριο ΦΤΕΡΟ για τις ημέρες των πασχαλινών σχολικών διακοπών 9-12 & 17-20 Απριλίου έχει οργανώσει ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα δραστηριοτήτων για παιδιά 4-12 ετών. 

Με έμπνευση από τη φύση, την παράδοση, την τέχνη αλλά και την οικιακή οικονομία…το πρόγραμμα για τις ημέρες του Πάσχα θα δώσει στα παιδιά την ευκαιρία να περάσουν ευχάριστα και δημιουργικά πρωινά και να ζήσουν καινούργιες εμπειρίες μαζί με παλιούς και καινούργιους φίλους.



Tο εργαστήριο θα παραμείνει ανοικτό με πρωινό πρόγραμμα (8:30 – 3:30) για τις παρακάτω ημέρες. Θα υπάρχει διάλειμμα για φαγητό και χρόνος για ελεύθερο παιχνίδι.


Κράτηση απαραίτητη για όλα τα εργαστήρια
Το αναλυτικό πρόγραμμα θα βρείτε και στο www.ftero.gr/news/

Κόστος συμμετοχής: 100€ για όλο το πρόγραμμα, 60€ για τετραήμερο, 16€ ημερήσια συμμετοχή.
15% έκπτωση για τα παιδιά που παρακολουθούν τα ετήσια εργαστήρια του ΦΤΕΡΟΥ & τα αδέρφια

Μας χαρίζει μια δωρεάν συμμετοχή στο Πασχαλινό αυτό πρόγραμμα για ένα παιδάκι.
Γι αυτό λοιπόν κάνουμε έναν διαγωνισμό express, ζητώντας σας να αφήσετε το e-mail σας κάτω από αυτή την ανάρτηση μέχρι σήμερα στις 23:59' για να λάβετε μέρος στην κλήρωση και ίσως να είστε ο τυχερός/ή όπου το παιδάκι σας θα μπορέσει να παρακολουθήσει την Πασχαλιάτικη προσφορά του εργαστηρίου ΔΩΡΕΑΝ.



Μ.Δευτέρα 9/4«Ανάγλυφες εικαστικές δημιουργίες»
Εργαστήρι εικαστικών: Μικτή τεχνική με λιωμένο κερί
Εξερεύνηση στην αυλή του Φτερού/ Προετοιμασίες για το λαχανόκηπο και άλλες ανοιξιάτικες εργασίες.
Μ. Τρίτη  
10/4
«Η μουσική και κίνηση του νερού»
Εργαστήρι θεατρικού παιχνιδιού & δημιουργικής κίνησης
Αυτοσχέδια μουσικά όργανα γεμάτα νερό……..Παίζουμε μουσική στην αυλή
Μ. Τετάρτη
11/4
«Με τα δυό χεράκια…»  Ζυμώνουμε νόστιμο γεμιστό ψωμί και φτιάχνουμε νηστίσιμα μεζεδάκια.
Ώρα για κηπουρική!!! Φυτεύουμε τα πρώτα μας λαχανικά/ μυρωδικά
Μ. Πέμπτη
12/4
«Δείτε την Άνοιξη με άλλο μάτι …»
Απίθανες ΤrashART δημιουργίες με ανακυκλώσιμα υλικά
Πασχαλιάτικο παιχνίδι θησαυρού με πολλές δοκιμασίες και εκπλήξεις!!
Τρίτη
17/4
«Ένα στολίδι στον αέρα»  Εργαστήρι πηλοπλαστικής
Κατασκευή αυτοσχέδιων παιχνιδιών στην αυλή
Τετάρτη
18/4
«Παραμυθομαχίες»
Θεατρικά παιχνίδια με βάση γνωστά παραμύθια
Γράφουμε και εικονογραφούμε το δικό μας παραμύθι
Πέμπτη
19/4
«Στα βήματα των Αρχαίων ηθοποιών…»
Επίσκεψη στο Αρχαίο Θέατρο του Διονύσου στην Ακρόπολη (για παιδιά >5 ετών. Θα υπάρχει αντίστοιχο πρόγραμμα για τα μικρότερα στο ΦΤΕΡΟ)
Στην επιστροφή: Παίζουμε με τους Αρχαίους Μύθους – Αυτοσχέδιες παραστάσεις στην αυλή
Παρασκευή
20/4
«Αργαλειός από χαρτί» εικαστικό εργαστήρι .
«Παιχνίδια από το ….τίποτα» Μαθαίνουμε και παίζουμε τα παιχνίδια που επινόησαν τα παιδιά τα παλιά χρόνια…Βρίσκουμε και καινούργια!


ΦΤΕΡΟ Εργαστήριο Δημιουργικής Έκφρασης

Μ. Μουσούρου 7. Μετς.  Τηλ 210-9247182, 6942202939  www.ftero.gr

Καλό Πάσχα!!


Νικήτρια η κα Μαριάννα Αναστασίου όπου έχει ειδοποιηθεί ήδη και έχει έρθει σε επαφή με το εργαστήρι!


Συγχαρητήρια και Καλό Πάσχα και πάλι!

5 Απριλίου 2012

ο μπαμπάς μας γράφει #1 : "Δεν φταίει το παιδί..."



Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα μεγάλο πέτρινο σχολείο. Πολύ ωραίο σχολείο μόνο που δεν έμοιαζε με σχολείο. Δεν χρειαζόταν να είσαι δάσκαλος για να το καταλάβεις, είχαν περίεργη θέση τα παράθυρα. Λέγανε ότι ήταν κάτι παλιοί στάβλοι της βασίλισσας Φρειδερίκης που ήταν πάρα πολύ καλή και μεγαλόψυχη γυναίκα και παρότι δεν πήρε μετάλλιο από την UNESCO και ούτε ήταν πρέσβειρα καλής θελήσεως, ήταν πολύ ευγενική κυρία. Σίγουρα θα έστελνε εκεί και τα δικά της 7χρονα παιδιά αλλά τύχαινε να μένει μακρυά. Τότε σε όλους άρεσε να είμαστε όλοι ίσοι, γι' αυτό ντυνόμασταν όλοι το ίδιο με κάτι μπλε ποδιές, οι οποίες να πω την αμαρτία μου μου έκατσαν στο λαιμό γιατί πάντα μ' έτρωγε ο γιακάς και η μάνα μου με σφαλιάριζε επειδή “έκανα σαν σπαστικό”.

Σ' αυτό το σχολείο είχαμε μια πολύ καλή δασκάλα, είχε κατέβει από την Πίνδο. Δεν καταλαβαίναμε πάντα τι έλεγε αλλά δεν χρησιμοποιούσε ποτέ το χάρακα όπως οι άλλες δασκάλες, είχε φέρει δικές της βίτσες για να δώσει ένα χρώμα από χωριό στην μουντή πόλη μας. Εμείς στοιχηματίζαμε ότι μάλλον είχε κατέβει από τον Όλυμπο και είχαμε την σταθερή πεποίθηση πως γνώριζε τον ίδιο τον Δία. Όποτε δεν μιλούσε για τον Δία και την Ήρα, μας μιλούσε για τον παππού της τον Περικλή και δεν σήκωνε πολλά-πολλά με το θέμα γι' αυτό πάντα εγκαινίαζα τις βίτσες. Δέκα σε κάθε παλάμη για να μην μένει καμία παραπονεμένη, όπως ο Λεωνίδας για να σκληραγωγηθούμε, έτσι κι αυτή μεριμνούσε για το καλό μας.

Κανονικά θα έπρεπε να κοιμόμαστε σε καλάμια κι έτσι πάντα φρόντιζε να είμαστε κουρασμένοι. Και ήταν όντως πολύ κουραστικό να στέκεσαι στο ένα πόδι στη γωνία της τάξης για 45 λεπτά. Κι αν έπρεπε να γίνει σκληρή, κι αναγκαζόταν να κάνει την καρδιά της πέτρα η καημένη, ακόμα χειρότερα, με το ένα πόδι αλλά να κοιτάς και τον τοίχο. Για να μην γελάσει κανένα κοριτσάκι στα κρυφά και πάρεις κουράγιο. Τότε λοιπόν έμαθα πολύ καλά την προπαίδεια. Για τον Περικλή όλο τα ίδια μάθαινα κι έτσι τα βαρέθηκα γρήγορα. Δεν ξέρω αν έχτισε την Ακρόπολη στο ένα πόδι ή στα δύο, αλλά τα δικά μου πόδια τα θυμάμαι πάντα να ανυπομονούσαν να κλοτσήσουν την μπάλα.

Αφού πρόλαβα και γνώρισα όλες τις βίτσες του χωριού, κι ας ήμουν στην πόλη, μια μέρα ήρθε ένας πολύ σοβαρός κύριος, από ένα μέρος που λεγόταν Καρπενη'ς ή κάπως έτσι. Μας είπε να βγάλουμε τις ποδιές γιατί ήταν πολύ “αναχρονιστικές” κι εγώ πολύ το χάρηκα κι ας έλεγε ο πατέρας μου ότι ήταν “γλύφτης από τις κλαδικές”, γιατί ούτως ή άλλως δεν καταλάβαινα τι ήταν αυτές οι κλαδικές, αλλά χειρότερες από τα κλαδιά του δέντρου αποκλείεται να ήταν!

Στην αρχή, χωρίς τον γιακά, του είπα την προπαίδεια νεράκι και ούτε μια φορά δεν χρειάστηκε να ξύνω το σβέρκο μου σαν τον σκύλο που έχασε το κολάρο του. Αυτός είχε πολύ προηγμένες μεθόδους εκμάθησης και δεν χρησιμοποιούσε ούτε χάρακες, ούτε εξετάσεις, ούτε τίποτα. Ούτε καν βιβλία. Απ' ότι κατάλαβα στο κατηχητικό εκείνος είχε φάει πιο πολύ ξύλο από εμάς κι έτσι ήθελε να τους εκδικηθεί όλους. Μας μιλούσε συνήθως για “κοινωνικούς αγώνες”, για “κολεκτίβες” και άλλα τέτοια που δεν πολυκαταλάβαινα. Αλλά μια μέρα κατάλαβα πολύ καλά, κι ας ήμουν μικρός, ότι τον απογοήτευσα γιατί είπε σιγανόφωνα στην μάνα μου “από αυτόν μην περιμένετε πολλά πράγματα” κι εγώ το βράδυ έκλαιγα πιο πολύ από τη μάνα μου. Γιατί βεβαιώθηκα πως δεν ήταν ο Περικλής παππούς μου κι έτσι αν καταργήθηκαν τελείως τα αρχαία ελληνικά, έφταιγα εγώ.

Στο γυμνάσιο και πάλι δεν είχε αρχαία ελληνικά, ούτε κι εξετάσεις, αλλά είχε πολλούς ωραίους σοβάδες. Αν εκείνη την εποχή διάβαζα Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες σίγουρα θα είχα δοκιμάσει μερικούς, έτσι, από περιέργεια. Έκανε κι έναν σεισμό κι ευτυχώς που δεν ήμουν εγγονός του Περικλή γιατί ανακάλυψα ότι είμαι εγγονός του Κολοκοτρώνη και η εκκλησία μας πολύ το χαιρόταν αυτό. Μας χάρισε 4 κοντέινερ. Στη θέση τους θα έχτιζε ένα μεγαλοπρεπές σχολείο αλλά ίσως τους τσάντισε η “κολεκτίβα” κι έτσι τελικά αποφοίτησα από κοντέινερ, όπως όλα τα εμπορεύματα. Πάλι ήθελα να κλοτσήσω την μπάλα αλλά δεν κατάφερα ποτέ να σπάσω τα κοντέινερ. Απογοήτευση! Δεν έκανα ούτε για ποδοσφαιριστής.

Στο λύκειο δεν είχαν φτάσει ακόμη τα αρχαία ελληνικά, που τα κυνηγούσα σαν χαρταετό, είχε όμως 15μελή, 5μελή και “κύκλους εκμάθησης”. Έμαθα και “κατάληψη” από κάτι καθηγητές που επέμεναν πολύ αν και δεν κουράζονταν ιδιαίτερα να πω την αλήθεια. Αυτοί οι κύκλοι ήταν πολύ μικροί κι έτσι αστόχησα αμέσως. Εγώ ήθελα να πάω στον Κ1 που προοριζόταν για τα παιδιά με φιλολογικές κλίσεις αλλά ένας καθηγητής μου μου είπε πως εκεί πάνε οι γκέι. Κοίταξα από το παράθυρο και όντως είδα ότι είχε μέσα πολλά κορίτσια αλλά καθόλου αγόρια. Τώρα που το ξανασκέφτομαι ίσως να ήταν το όνειρό μου να βρεθώ ανάμεσα σε τόσες φούστες αλλά ο Θεός, όχι του Κολοκοτρώνη, ο άλλος, θέλησε να με προφυλάξει από τα αφροδίσια νοσήματα. Ο κύκλος Κ3 με τους λογιστές δεν μου άρεσε καθόλου κι ας ήξερα την προπαίδεια, με αποτέλεσμα να τελειώσει η περιπέτεια πολύ γρήγορα.

Ο πατέρας μου έγινε έξαλλος και μου είπε πως ήξερε μια “πολύ καλή τεχνική σχολή” που είχε κι έναν κουμπάρο του μέσα, από τις κλαδικές που τόσο μισούσε πιο παλιά, οπότε το φτωχό μου το μυαλό θα εμπλουτιζόταν με μέσον αν χρειαζόταν. Εκεί έμαθα να παίζω πεταλούδα και να πετάω στιλέτα στον πίνακα. Γιατί αλλιώς δεν επιβιώνει 17χρονος με φορτηγατζήδες. Ήρθε κάποτε κι ο κ. Μάκης Τριανταφυλλόπουλος με ένα ρεπορτάζ και πολύ ντράπηκα για το σχολείο μου. Όταν πήρα το πτυχίο ήταν κάτι σαν πτυχίο φυλακής στη φαντασία μου. Στο τέλος αναγκάστηκα να διαβάζω μόνος μου. Άργησα λίγο αλλά με καθυστέρησε ο Περικλής.

Εξάλλου στα ναυπηγεία, στα λαγούμια, στην κορυφή της κεραίας, λίγο μου χρησίμευσαν όλα αυτά. Αν μου μάθαιναν εξαρχής να παλεύω με καλώδια-ανακόντα στη σχολή του Μόγλη θα το εκτιμούσα ιδιαίτερα. Μια μέρα, πολλά χρόνια αργότερα, ήρθε κι ο ανιψιός μου. Πέρασε κι αυτός από το πέτρινο σχολείο, και το λύκειο, και η μαμά του είχε πολλά λεφτά από τις κλαδικές και μορφώθηκε σε υπερσύγχρονο ΙΕΚ. Έγινε προγραμματιστής ή κάτι τέτοιο, σαν τον φίλο μου που σπούδασε γιατρός στη Ρουμανία. Μόλις άρχισε να πατάει τα κουμπιά του πληκτρολογίου με το ένα δάχτυλο, κατάλαβα:
de fteei to pedi...΄