14 Μαΐου 2012

ο μπαμπάς μας γράφει #2: "Ένα παλιό φάρμακο..."



Εκείνη την εποχή οι κωλογειτονιές του Πειραιά έμοιαζαν λίγο με τις κωλογειτονιές της Αγγλίας, όχι μόνο λόγω της φτώχειας αλλά εξαιτίας όλων αυτών που ακολουθούν την φτώχεια. Πολύ εύκολα θα έβρισκες γεμάτη pub στις 12 το μεσημέρι, οι συμμορίες ανηλίκων ήταν γεγονός πολύ πριν τις ανακαλύψει αργότερα κάποιος “Ευαγγελάτος”. Πολύ πριν υπάρξουν Αλβανοί, Πακιστανοί και όλοι αυτοί που υποτίθεται έφεραν αυτές τις μόδες από τις πατρίδες τους. Θυμάμαι έναν πιτσιρικά που τον είχαν βάλει φωτιά άλλοι πιτσιρικάδες στην μέση της πλατείας στις 6 το απόγευμα, αλλά αυτό βεβαίως δεν ήταν κάτι που θα το διάβαζες στις εφημερίδες ούτε και θα το άκουγες στην τηλεόραση με μπόλικη σάλτσα από εθνικιστικές φανφάρες.

Από εκείνη την εποχή η πιο έντονη ανάμνηση είναι τα μηχανάκια. Ίσως επηρέασαν και λίγο οι ταινίες του Ψάλτη αλλά και πάλι πιστεύω πως ο καθοριστικός παράγοντας ήταν οι ιπποκόμοι της φτώχειας. Μόνο στον Πειραιά θα έβλεπες τόσα μηχανάκια, ίσως και στο Μπαγκλαντές. Δεν θέλαμε μοτοσυκλέτες για να βρούμε γκόμενα όπως ο -γέρο- Ψάλτης όμως, αλίμονο, όποιος δεν είχε κάνει σεξ στα 13, στα 14, βαριά στα 15, τότε μάλλον σήμαινε ότι θα παρέμενε παρθένος και στα 35. Αυτό το “πρόβλημα” το είχαμε λύσει στα σχολεία προ πολλού κι αν τύχαινε να ήσουν εντελώς κόπανος οι φίλοι σου θα σε οδηγούσαν στην οδό Φυλής με το ζόρι.

Απλώς δεν πιστεύαμε ότι θα γίνουμε ποτέ ένας “οικογενειάρχης με αυτοκίνητο” γιατί θα ήταν σαν να συζητούσαμε αγορά αεροπλάνου: εντελώς αδύνατον! Θεωρητικά και πρακτικά. Και ούτε τότε κυκλοφορούσαν τόσα πολλά αυτοκίνητα. Το μηχανάκι σου άφηνε κάποια ελπίδα, πολύ χειροπιαστή. Εξάλλου οι πιο πολλοί δουλεύαμε, παραγιοί, σερβιτόροι, βοηθοί του βοηθού, κι έτσι όλο και κάποιο χαρτζιλίκι έβγαινε. Καλοκαίρι και διακοπές για το συνηθισμένο γυμνασιόπαιδο σήμαινε “ευκαιρία να βγάλω κανένα φράγκο στην ταβέρνα της πλατείας”. Το φράγκο που δεν είχε να μου δώσει ο πατέρας μου.

Ένας αρρωστημένος μαζοχισμός μας έστελνε κάθε βράδυ πριν γυρίσουμε στα σπίτια μας να περνάμε συνέχεια από την ίδια βιτρίνα με τις street μηχανές, σαν τις γκόμενες που έκαναν βόλτες για να χαζεύουν ρούχα και παπούτσια. Ή μάλλον σαν να χαζεύεις τις ίδιες τις γκόμενες στις βιτρίνες του Άμστερνταμ.
-Πω πω κοίτα κάτι αεραγωγοί μαλάκα μου!
-Εδώ δες φρένα!
-Ααααχ! Βαααχ!
-Μου σηκώθηκε!
-Κι εγώ νομίζω είμαι ερωτευμένος
-Άντε πάμε για ύπνο
Το επόμενο βράδυ πάλι τα ίδια, για να έχουμε ωραία όνειρα. Ήταν οι μηχανές που δεν μπορούσες ν' αγοράσεις, οι μηχανές “των ενηλίκων”.

Εμείς την βολεύαμε με διάφορα αυτοσχέδια οχήματα, τις περισσότερες φορές θορυβώδη και βρωμερά. Η Castrolίλα στο μαλλί και στα ρούχα ήταν ένα είδος περιζήτητης κολόνιας. Όσο πιο πολύ βρωμούσες τόσο ανέβαιναν οι μετοχές σου στο χρηματιστήριο της πλατείας. Η μυρωδιά της διχρονίλας ήταν ο ανοιξιάτικος Μάης στις τσιμεντένιες γειτονιές. Μαζί της ανθούσαν ζιγκλεράκια, εξατμίσεις, καρμπιρατέρ, γρανάζια. Για να μη φυτρώσουν καρπαζιές αν κάποιος είχε μηχανάκι κρυφά από τον πατέρα του, συμφωνούσαμε να το παρκάρει έξω από κάποιο άλλο σπίτι και να το προσέχαμε. Διπλώματα και τέτοια πράγματα ήταν πολυτέλεια.

Κορυδαλλός, Νίκαια, Ζέα, Πασαλιμάνι, Καστέλα, ΣΕΦ, σαν λεωφορεία της γραμμής, οι παρέες με τους αλητάμπουρες είχαν σταθερές ρότες όπως τα ποστάλια στο λιμάνι. Οι “Ζητάδες” εκείνης της εποχής επίσης είχαν επηρεαστεί κάπως από τον Φώσκολο και τον Ψάλτη και παρότι ήταν κι αυτοί πρώην αλητάμπουρες που έκαναν σούζες στο γιοφύρι της Ν.Φιλαδέλφειας, δεν ήταν καθόλου φιλικοί μαζί μας. Όποτε μας σταματούσαν όμως τελικά το μετάνιωναν πάντα. Δήθεν αδιάφοροι για τις κλήσεις που θα τρώγαμε, αυτόματα σαν το σμήνος με τις σφήκες το πρώτο πράγμα που κάναμε ήταν να περικυκλώνουμε την δική τους μηχανή.
-ΑΑΑΑΑ! Ωραίοι καθρέφτες! Τελικά θα βάλω κι εγώ!
-Αυτό το κουμπί τι κάνει;
-Εδώ κοίτα τα “κόκκινα” στο στροφόμετρο!
-Θα την βάλεις μπροστά να την ακούσουμε λίγο;
-Ναι βαλ' την λίγο να δουλέψει και κόβεις την κλήση μετά!
-ΜΗ ΠΑΙΖΕΙΣ ΜΕ ΤΟ ΓΚΑΖΙ ΡΕ ΤΣΟΓΛΑΝΕ ΘΑ ΤΗΝ ΜΠΟΥΚΩΣΕΙΣ!!!
-Νομίζω δεν έχει καλή επαναφορά. Να κοιτάξεις την ντίζα!
-Εκείνο το κουμπί τι κάνει; Δεν έχω ξαναδεί.
-Μπορεί να πετάει σφαίρες!
-Όχι κλήσεις!

Στο τέλος μας σιχτίριζαν, έτρωγε κι ο πιο τυχερός καμιά σβουριχτή μπάφλα και μας έδιωχναν στον αγύριστο, ανακουφισμένοι.

-ΕΓΩ ΜΑΛΑΚΑΣ ΕΙΜΑΙ ΠΟΥ ΦΟΡΑΩ ΚΡΑΝΟΣ;
-Εμ τι; Ζέστη δεν κάνει;
-Εγώ έχω κλειστοφοβία δε το κάνω επίτηδες
-Εμένα μου το κλέψανε
-Δεν έχω λεφτά για κράνη
-Μπορεί να χτυπήσεις άσχημα με το κράνος! Μια φορά ένας φίλος μου...
-ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΕΙΤΕ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΚΙ ΕΓΩ ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΩ!

Κι έκανε ντε και καλά πως πιάνει το πιστόλι.
Φεύγαμε γελαστοί σαν τους καλικάντζαρους με διπλά “πατιλίκια” και “ξερογκαζιές” κάνοντας ακόμη πιο πολλούς θορύβους από πριν. Ξέραμε την αχίλλειο πτέρνα τους απ' έξω κι ανακατωτά. Κι αν ο ίδιος άνθρωπος σε πετύχαινε μόνο σου, το πιο πιθανό θα ήταν να σε στόλιζε με 40 κλήσεις. Γι' αυτό οι πλατείες και οι παρέες με τα μηχανάκια ήταν το social network της εποχής. Το “πάμε πλατεία” δεν ήταν τυχαία φράση.

Ο εθισμός στο castrol γρήγορα φέρνει και τον εθισμό στην χημεία. Ένας μακαρίτης πρεζάκιας συμμαθητής μου έλεγε “πιστεύεις πως υπάρχει κόλαση και παράδεισος; Αφού είναι όλα χημεία! Ακριβώς όπως δημιουργήθηκες, ΠΑΦΦΦ και χάνεσαι! Εντελώς. Ολοκληρωτικά. Μια για πάντα. Και η πρέζα χημεία είναι λοιπόν”.
Δεν το κατάλαβα αυτό με τις χημείες ούτε και είμαι σίγουρος πως γλυτώνεις τόσο εύκολα από αυτόν τον κόσμο ή τον άλλον, αλλά πολλά χρόνια αργότερα το φιλοσόφησα λίγο το θέμα. Μήπως χημεία δεν είναι κι ο έρωτας; Χημικές ενώσεις που τρελαίνουν τον εγκέφαλο για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα; Δεν τρως, δεν κοιμάσαι, το μυαλό σου είναι κολλημένο συνέχεια σε ένα πράγμα. Κόλπο της φύσεως. Για να σε ρίξει στην παγίδα. Και όχι ο έρωτας δεν κρατάει για πάντα, αυτό είναι ψέμματα. Έτσι θέλουμε να πιστεύουμε αλλά δεν είναι αλήθεια. Ο κεραυνός αυτός που τρως κατακούτελα πάντα έχει ημερομηνία λήξεως, αν θα μετουσιωθεί σε “αγάπη” αυτό είναι άλλο καπέλο. Κι ο γάτος το Γενάρη λυσσάει, μετά του περνάει, ξαναγίνεται φυσιολογικός. Μόλις η φύση κάνει τη δουλειά της τον αφήνει στην ησυχία του.

Μήπως χημεία δεν είναι ο πόνος; Η πείνα; Το άγχος; Το σεξ; Αν είσαι... Δαλάι Λάμα και ελέγχεις αυτές τις χημείες στο μυαλό σου μπορείς να γυρνάς ξεβράκωτος στις κορυφές του Θιβέτ. Κι ο ίδιος ο πόνος φέρνει άλλες χημικές ουσίες στο προσκήνιο, για να αντέχεις τον πόνο. Γι' αυτό κάπου αυτοί οι τύποι με τα ολόσωμα τατουάζ για παράδειγμα έχουν κι έναν εθισμό σ' αυτές τις ουσίες. Θυμάμαι στο πρώτο τατουάζ πόνεσα πολύ, στο δεύτερο όχι και τόσο, στο τρίτο μου άρεσε κιόλας το κάψιμο της βελόνας. Κάτι είχε αλλάξει. Ο οργανισμός ενημερωμένος πλέον στέλνει την σωτηρία μια ώρα αρχύτερα. Χημείες!

Η χημεία της αδρεναλίνης είναι από τις πιο δυνατές που υπάρχουν. Ευλογημένη ουσία! Σε δράση θα μπορούσε να συγκριθεί με τη μορφίνη. Αν σε καταπιεί η αδρεναλίνη δεν θες να βγεις από αυτήν με τίποτα. Γιατρεύει τον πόνο, την θλίψη, τον φόβο, την πείνα, τον έρωτα, το κάπνισμα, ίσως και τον καρκίνο τον ίδιο, ποιος ξέρει; Μόλις βάλεις τη μηχανή στο “νύχι” και καθίσεις στην πολυθρόνα του σπιτιού σου περνούν ώρες μέχρι να σταματήσεις να αισθάνεσαι σαν κουνημένη coca-cola. Έτσι πάντα τα μηχανάκια θα έχουν σχέση με την χημεία του σώματος. Αλλιώς είναι να καβαλάς το μουλάρι κι αλλιώς να καβαλάς ρουκέτα. Κι όταν έχεις καβαλήσει ρουκέτα δεν θες ούτε να το βλέπεις το μουλάρι. Κι ας είναι επικίνδυνη. Είναι ζωογόνος! Είναι φάρμακο!

Λοιπόν οι περισσότεροι από αυτούς τους φίλους μου στην πραγματικότητα ήθελαν αυτοκίνητο από την αρχή. “Να σοβαρευτούν, να γίνουν άνθρωποι”. Ενώ κάποιοι άλλοι σαν εμένα κατά βάθος ήθελαν το γιατρικό τους, την δόση τους. Έτσι με το πέρασμα του χρόνου λίγοι μείναμε να καβαλάμε ακόμη, γιατί λίγοι καταλάβαμε την συνταγή. Δεν έχω νεύρα για αυτοκίνητα και ούτε αντιμετωπίζω την μοτοσυκλέτα σαν “μεταφορικό μέσον”. Προτιμώ να βρέχομαι αλλά να φτάνω σπίτι μου σαν άνθρωπος, όχι σαν Αττίλας με κλωτσιές και με βρισιές. Μάλλον την βλέπω σαν το μαγικό φίλτρο του Αστερίξ. Αν είμαι τσαντισμένος, θλιμμένος, γκρινιάρης, με πνίγει η μούχλα και με πλακώνουν τα ταβάνια, η ίδια μου η γυναίκα θυμώνει και λέει “ΔΕ ΠΑΣ ΚΑΜΙΑ ΒΟΛΤΑ ΛΕΩ ΓΩ;”. Δεν εννοεί βεβαίως να πάω στις πουτάνες ούτε να πάω για μπύρες. Ξέρει αυτή!


Άντε, περαστικά μας...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου