2 Ιουνίου 2012

Αγγελική Μπολουδάκη #3 : Η μητέρα και η κόρη


Μια γυναίκα ανακαλύπτει πως είναι γυναίκα, όταν μια μητέρα επιβεβαιώσει τη θηλυκή της υπόσταση. Αποκτά την ταυτότητα του φύλου της, όταν καθρεφτιστεί στα μάτια της μητέρας της και διαπιστώσει ότι η γυναικεία της φύση είναι καλοδεχούμενη.
Ένα κορίτσι δεν μπορεί να δεχτεί το φύλο του, αν κάποιος δεν πιστέψει σε αυτό. Μια γυναίκα που ήταν σε θεραπευτική διεργασία έλεγε χαρακτηριστικά. «Η μητέρα μου δεν αναφερόταν ποτέ στο γεγονός ότι ήμουν όμορφη. Το εισέπραττα από το περιβάλλον μου, αλλά το ένιωθα ως ενοχή, γιατί εκείνη δεν το αποδεχόταν».
Ένα κορίτσι όσο είναι βρέφος γοητεύεται από το βλέμμα της μητέρας του και στη ματιά της συναντά την θηλυκή της φύση! Αν η μητέρα την κοιτάξει με θαυμασμό, αν δει το πρόσωπο της να καθρεφτίζεται στα μάτια της μητέρας της και αντικρίσει την λαχτάρα της για εκείνη, τότε μεγαλώνοντας και ενώ πλέον έχει ενσωματώσει τα θηλυκά της στοιχεία, στρέφεται στον πατέρα της για να εσωτερικεύσει το δικό του θαυμασμό και την περηφάνια του για εκείνη. Τότε επιτρέπει στον εαυτό της να μεγαλώσει, να συνενώσει τα στοιχεία της ταυτότητάς της και να σμιλευτεί σαν γυναίκα.

Μια μητέρα αγκαλιάζει την κόρη της και την κοιτά τρυφερά καλωσορίζοντας τον ερχομό της στην ζωή της. Ανοίγει διάπλατα την καρδιά της και της την προσφέρει για να χωρέσει η ζωή της κόρης της σε εκείνη και όσο την κοιτά ένα μελιστάλαχτο φως λάμπει στις εικόνες της που το διατηρεί, ακόμα και αν ακουμπήσει τα πιο βαθιά σκοτάδια. Την γλυκαίνει με το βλέμμα της και με τη μελωδική της φωνή απαλύνει τα ακούσματά της, για να μην τρομάζει όταν συναντά τους φόβους της, να μην τους προσπερνά, αλλά να κάνει ένα διάλογο μαζί τους, ξεφυτρώνοντας σαν θηλυκή πριγκίπισσα τα αγριόχορτα που παρεμποδίζουν την ανάπτυξη της και την κρατούν δέσμια στην παθητική της φύση, ανήμπορη να διαχειριστεί και να αξιοποιήσει τις αλλαγές της.

Το βλέμμα της την αγκαλιάζει προστατευτικά όσο της μιλά για την ζωή, ώστε η κόρη να αισθανθεί θελκτικό το καλωσόρισμά της σε αυτήν και όπως ξεδιπλώνεται ή προσωπική της ιστορία θα την απολαμβάνει με καρτερία αλλά και λαχτάρα. Στη ματιά της όπως της παρουσιάζει τον κόσμο αναβλύζει ένας ενθουσιασμός για τα χρώματα που ντύνουν την φύση, για τα πλάσματα που ξεδιψούν στην θάλασσα βουτώντας αδιάκοπα σε αυτήν, για την ελευθερία που κατακτάμε στον ηλιοφώτιστο ουρανό! 

Και όταν φτάσουν οι δύο τους στα αστέρια, τότε με μια ελευθερία στο βλέμμα θα της μιλήσει για τη δημιουργικότητα της, για να υποστηρίξει την προσπάθεια της να δεσμευτεί με τα δημιουργήματα της τα οποία θα τα φτιάξει με υλικό των αστεριών εμποτίζοντας τα στην επιθυμία της μητέρας της για εκείνη! Αν δεν ενωθεί με εκείνη τη στιγμή που της μιλάει για καθετί ουράνιο, το οποίο μπορεί να το πλάσει με ένα γήινο τρόπο δένοντας την φαντασία με την πραγματικότητα, τότε θα κατοικεί αλύπητα σε ένα σύννεφο, εγκλωβισμένη σε αυτό, με σκουρόχρωμες εικόνες να ξεθωριάζουν την ύπαρξή της.
Στα μάτια της μητέρας όσο της μιλάει για καθετί όμορφο θα υπάρχει ένας ολόφωτος ενθουσιασμός για την κόρη της, ενώ η εμπιστοσύνη για εκείνη θα υπερχειλίζει, δίνοντας της την αίσθηση πως μπορεί να τα καταφέρει στις διαδρομές της, αρκεί να πλάσει την ζωή της, να την σμιλέψει με αγάπη και αλήθεια, για να πορεύεται σε αυτήν με περηφάνια, χωρίς την ντροπή να στιγματίζει την ζωή της. Ακόμα και ένα λάθος να κάνει δεν θα το χρεώνει στον εαυτό της, αλλά θα το γεύεται σαν εμπειρία που θα την οδηγεί σε δρόμους, όπου η αλήθεια θα παραμένει αναλλοίωτη, ενώ η αυθεντικότητα θα είναι οδηγός της.

Οι άνθρωποι που θα την συντροφεύουν θα έχουν παρόμοια χαρακτηριστικά και θα τολμούν για την ζωή τους, ώστε να τους θαυμάζει και να συμπορεύεται μαζί τους δημιουργώντας σχέσεις εκτίμησης, πίστης και βαθιάς αγάπης.

Στον καθάριο τρόπο που την κοιτά δεν πρέπει να υπάρχει σαγήνη, αλλά θαυμασμός για την ομορφιά του προσώπου και της ψυχής του παιδιού της. Η σαγήνη εμπεριέχει την σκλαβιά, προκειμένου το πρόσωπο που κοιτάει κάποιος να αιχμαλωτιστεί για να τον υπηρετήσει στα ελλείμματα του και μετατρέπεται σταδιακά σε ένα αντικείμενο που χάνει την αξία του και περιφέρεται άσκοπα, μήπως και βρει τα μέρη του σκορπισμένα στο χρόνο για να ενώσει ό,τι αποδεκατίστηκε. 

Αν η μητέρα κοιτά την κόρη της με τρόπο που προσδοκά μέσα από αυτήν να ζήσει τη ζωή που γλίστρησε από τα χέρια της, να κατακτήσει ακορφολογητους πόθους, απάτητες περιοχές, μέσα από την ζωή του παιδιού της και διψασμένη προσδοκά να πατήσει στα βήματά της για να βρει τα χνάρια της, τότε η κόρη αναδιπλώνεται, αιχμαλωτίζεται σε λάγνα βλέμματα που γυρεύουν από εκείνη μέρη της ζωής της και δεν την επιθυμούν ολάκερη. Προσφέρει τμήματα του εαυτού της, γιατί δεν νιώθει άρτια με σκοπό να κατακτήσει τον εαυτό της μέσω του άλλου. Σχέσεις χρηστικές, σχέσεις αδιέξοδες που δεν βρίσκει απάγκιο πουθενά και τα όνειρα της στεγνώνουν σε άνυδρες ‘αγάπες’, σε αδηφάγες συμπορεύσεις, σε απροσανατόλιστους δρόμους, σε αχαρτογράφητες χώρες. Αναλωμένη, χαμένη σε αχανείς εκτάσεις, χωρίς ένα πλαίσιο να ακουμπήσει σε αυτό την ψυχή της, να ερμηνεύσει το χάος της, να περιγράψει την ζωή της, η πίστη της ροκανίζεται, η εμπιστοσύνη της ραγίζει, και η ελπίδα της κάνει τους στόχους της να χαμηλώνουν, ενώ δυσκολεύεται να πειστεί πως υπάρχει δρόμος, υπάρχει ελπίδα, υπάρχουν άνθρωποι που θα την αγαπούν για εκείνη και που θα είναι σημαντική για την καρδιά τους. Δεν θα χρειάζεται αφυδατωμένους ανθρώπους να τους δώσει την σταγόνα της και να μείνει έρημος χωρίς μια όαση καρδιάς. Θα συναντά εκείνους που η καρδιά τους θα γίνεται μια φωλιά για την δική της και μαζί θα εκκολάπτουν τους νεοσσούς της δημιουργικότητάς τους, θα χαίρονται τα ύψη της αγάπης τους.

Και βέβαια κάθε αίσθηση ανταγωνισμού από την πλευρά της μητέρας στην σκέψη πως η κόρη θα ζήσει μια ζωή που δεν έζησε εκείνη θα υποχωρεί, γιατί διαφορετικά η κόρη θα λυγίζει ένοχα μπροστά στη νίκη, θα γυρεύει απεγνωσμένα από άλλες γυναίκες να γίνουν οι φάροι της, θα καθηλώνεται σε σχέσεις χωρίς να μπορεί να παίρνει αποφάσεις και ένα νεφέλωμα θα οδηγεί την ζωή της χαμένη σε μια ομίχλη και ενώ το λίγο θα ακουμπά τις αισθήσεις και τα συναισθήματά της, εκείνη θα στρέφει αλλού τη ζωή της, για να μην ανταμώσει με την αλήθεια της, επαιτώντας από το τίποτα να γίνει λίγο για να ξεγελαστεί με τα ψίχουλα. Πλανεμένη θα ζει σε ένα κόσμο σκότους, ενώ τα αστέρια θα απουσιάζουν από τη ζωή της για να της δείξουν τον δρόμο, γιατί απλά δεν θα τα βλέπει, δεν θα τα αναγνωρίζει, δεν θα αποκτούν υπόσταση μέσα της. Μια κινουμένη μαριονέτα που θα ακολουθεί τους άλλους στα βήματά τους, ακόμα κι αν η ζωή της γεμίζει από γκρίζο, ακόμα κι αν βάφεται με χρώματα θανάτου.

Ένα κορίτσι χρειάζεται την μητέρα της για να της πει πως την αγαπάει βαθιά, πως αγαπάει την ψυχή και το σώμα της. Χρειάζεται να νιώσει την περηφάνια της για εκείνη να την διαπερνά, ώστε οι επιλογές της να εμποτίζονται σε αυτήν.

Πώς αλλιώς θα μάθει να κοιτά τον έναστρο ουρανό, να τον πλάθει στην φαντασία της και μετά να τον σχηματίζει στην ζωή της. 

Και όταν η μητέρα την θαυμάσει βαθιά για την ικανότητα της να σμιλεύει έργα τέχνης, τότε θα της μιλήσει για τον άντρα στην ζωή της. 

Έναν άντρα που θα μπορεί να ταξιδέψει στο πλάι της, έναν άντρα που θα την αγαπάει ολάκερη, έναν άντρα που θα την επιθυμεί βαθιά και μαζί θα χαίρονται μια σχέση δέσμευσης που θα χαρακτηρίζεται από διάρκεια, ενώ θα επισφραγίζεται από σεβασμό, εκτίμηση, ελευθερία ψυχής, ανάταση!

Αγγελική Μπολουδάκη, Ειδικός Ψυχικής Υγείας – Συγγραφέας

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου