22 Ιουνίου 2012

Η γιαγιά μου η Λεμονιά...



Η γιαγιά μου η Λεμονιά ήταν ένας "αγράμματος" άνθρωπος. Υπέγραφε με σταυρό να φανταστείτε αλλά ήταν ο πιο έξυπνος, ο πιο ειλικρινής και ο πιο καλός άνθρωπος που έχω γνωρίσει μέχρι τώρα! Ίσως να το βλέπω υποκειμενικά, αλλά για μένα ήταν η ιδανική ΓΙΑΓΙΑ με όλα τα γράμματα κεφαλαία! 

Έφυγε από την ζωή πριν 22 χρόνια στις 7 Ιανουαρίου, όταν εγώ ήμουν 17 κι εκείνη 64.

Θυμάμαι πως ήμουν 2α Λυκείου τότε και πήγα με μαύρα ρούχα στο σχολείο.

Θυμάμαι την φιλόλογο να με ειρωνεύεται :
"Γιατί φοράς μαύρα Σοφιανίδου, πέθανε κανείς;"
Νομίζω πως ήταν η πρώτη φορά που έκλαψα μπροστά σε "ξένους" από ένα συνοθύλλευμα συναισθημάτων...πόνο, θλίψη...η δημόσια ειρωνία που εισέπραξα!!
Βέβαια ακόμη "έχω μπροστά στα μάτια μου" την φάτσα της φιλολόγου όταν ανακάλυψε πως ΝΑΙ ΕΙΧΕ ΠΕΘΑΝΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ... κάποιος δικός μου άνθρωπος...η 2η μου μάνα!

Εκείνη η γλυκιά στρουμπουλή γυναίκα που είχε μείνει 40 κιλά από τον καρκίνο και εγώ ξαπλωμένη δίπλα της στο κρεββάτι μετά το σχολείο,  έβρεχα τα χείλη της με βρεγμένο βαμβάκι γιατί διψούσε και δεν μπορούσε να καταπιεί πια! Κι εκείνη μέσα στον πόνο της με συμβούλευε τι να κάνω και τι να μην κάνω με το πρώτο μου αγόρι τότε! Και αυτή η σπιρτάδα στο βλέμμα της...όσο χάλια κι αν ήταν! Αυτή η σπιρτάδα!

Θυμάμαι τρελλενόταν να βλέπει "Τόλμη και Γοητεία" και τα καλοκαίρια που ήμουν 3 μήνες μαζί της στο χωριό βλέπαμε μαζί και ενώ της διάβαζα φωναχτά τους υπότιτλους για να καταλαβαίνει τι λένε, 5 στις 10 φορές με προλάβαινε και μου έλεγε τι είχαν πει πριν ακόμη τους διαβάσω! Αφού την ρωτούσα "Γιαγιά μήπως μας κοροιδεύεις και ξέρεις να διαβάζεις τελικά;" Ακόμη θυμάμαι το γλυκό της χαμόγελο σε κάθε μου τέτοια ερώτηση!

Θυμάμαι να φτάνουμε με τον μπαμπά μου στο χωριό, καταλάβαινε τον ήχο του αυτοκινήτου και έβγαινε από την πόρτα του σπιτιού (πάντα φορώντας μια ποδιά στην μέση της) σκουπίζοντας τα χέρια της, με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά και με τα χέρια ανοιχτά για πολλές αγκαλιές!

Θυμάμαι να πλέκει τσιγκελάκι και να φτιάχνει την "προίκα μας" πάντα με δύο ζευγάρια γυαλιά! Φορούσε εκείνα που έβλεπε μακριά και από πάνω έβαζε εκείνα για κοντά για να μπορεί να πλέκει και να μας προσέχει ταυτόχρονα!

Θυμάμαι να ζυμώνει ψωμί και να στέλνει τον παππού στον κήπο άγρια χαράματα να μας φέρει κολοκυθοανθούς να μας μαγειρέψει γιατί θα ερχόταν η μαμά μου στο χωριό και ήταν το αγαπημένο της φαγητό! "Σήκω Κώτσο να πας...θα κλείσουν τα λουλούδια και δεν θα γεμίζουν! και έρχεται η Φανούλα σήμερα!"

Εκτός από τα εγγόνια της αγαπούσε πολύ και τα 5 παιδιά της! Ο καημός της ο μεγάλος ήταν που η μεγάλη της η κόρη (η θεία μου η Καίτη) είχε φύγει παιδούλα στην Αυστραλία με τον άντρα της και δεν μπορούσε να χαρεί τα εγγόνια της! Πολλές φορές την έπιανα να κλαίει (χωρίς λόγο νόμιζα εγώ) και όταν την ρώταγα "Γιαγιά γιατί κλαίς; Μάλωσες με τον παππού;" μου χαμογέλαγε και που απαντούσε "Όταν γίνεις μάνα θα καταλάβεις!" Μεγαλώνοντας έκανα τους συνειρμούς! Κατάλαβα!

Δεν ξέρω γιατί σήμερα θέλησα να γράψω για την γιαγιά μου...ίσως να έχω ανάγκη από τέτοιους "αγράμματους" ανθρώπους στην ζωή μου...ΣΙΓΟΥΡΑ μου λείπει πολύ και στεναχωριέμαι που δεν γνώρισε την ΔΙΚΗ ΜΟΥ οικογένεια...που δεν έπαιξε με το ΔΙΚΟ ΜΟΥ παιδί!

Σ' αγαπώ πολύ γιαγιά!  

Ξέρω πως με προσέχεις και ξέρω πως έχετε μαζευτεί εκεί πάνω οι καλύτεροι!

Το Σοφάκι σου!

2 σχόλια:

  1. Τι ωραίο κείμενο Σοφία....Με συγκίνησες και μου θύμισες την δική μου γιαγιά που με μεγάλωσε...Την 2η μανα μου όπως λες που έχασα πριν απο 3 χρόνια... Και εμένα δεν πρόλαβε να γνωρίσει την κόρη μου. Πόσο με εκφράζει το κείμενο σου......Αχ βρε γιαγιά μου λείπεις κάθε λεπτό και η απουσία σου ειδικά τα καλοκαίρια είναι δυσβάστακτη....Χαιρετίσματα στις γιαγιάδες μας λοιπόν , σε αυτά τα υπέροχα πλάσματα που μας βλέπουν και χαμογελούν απο εκεί ψηλά....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αχ!πόσα χρόνια πίσω με γύρισες!!Η δικιά μου γιαγια έφυγε το 1992 νιόπαντρη εγω τότε.Δεν πρόλαβε να δεί την κόρη μου αν και πάντα όταν μιλάγαμε για το μωρό που θα έκανα έλεγε "ο Αντωνάκης"(το 'ονομα τπυ πεθερού μου)Πάντα με την ποδιά και τις τσέπες γεμάτες καλούδια,κάθε καλοκαίρι οι διακοπές μου στο χωριό να κοιμόμαστε στο ίδιο κρεβάτι,το...κάψιμο του φούρνου όπου το φαγητό και το ψωμί είχαν ασύγκριτη γεύση.Να ε'ιμαστε παντα καλά να τις θυμόμαστε και μακάρι να αξιωθούμε κι εμείς εγγόνια που να μας αγαπούν το ίδιο δυνατά όπώς εμείς εκείνες!!!
    Ολυμπία

    ΑπάντησηΔιαγραφή