24 Μαρτίου 2014

Το καβούκι της χελώνας και τα μαθηματικά - Ασυνάρτητες σκέψεις μιας μαμάς



Έχω πολύ καιρό να γράψω. Και αυτό γιατί οι σκέψεις τρέχουν με 300 χλμ. την ώρα στο μυαλό μου και δυσκολεύομαι να πατήσω φρένο και να επικεντρωθώ σε κάτι.

Δεν ξέρω αν σας συμβαίνει και εσάς, αλλά πολλές φορές προτιμώ την σιωπή, να μαζεύομαι στην γωνίτσα μου, να μπαίνω στο καβούκι μου και να παρατηρώ. Ποτέ δεν έχω βγει χαμένη όταν το κάνω αυτό. Πάντα μα πάντα κερδίζω κάτι έστω και αν είναι λίγη ηρεμία.

Τις περισσότερες φορές μου συμβαίνει όταν απογοητεύομαι από ανθρώπους και καταστάσεις. Όταν δηλαδή το εσωτερικό καμπανάκι του εγκεφάλου μου και του ενστίκτου με προειδοποιεί πως κάτι δεν πάει όπως εγώ πίστευα.

Επίσης είναι τόσο όμορφο να περνάς ώρες με τον άνθρωπό σου και το παιδί σου και να γίνεσαι κι εσύ ξανά παιδί που το προτιμώ χίλιες φορές από το να κάτσω μπροστά στον υπολογιστή και να περνάω μόνη μου τον πολύτιμο χρόνο μου. Και αν εξαιρέσεις την δουλειά που αναγκαστικά βρίσκομαι αρκετές ώρες με μια οθόνη παρέα, τις υπόλοιπες ώρες προσπαθώ να τον αποφύγω.

Γενικά πάντως είναι πολύ δύσκολο να αποτυπώσω γραπτά όσα σκέφτομαι και εξακολουθώ να πιστεύω πως δεν το έχω με τον γραπτό τον λόγο. Εγώ είμαι παιδί των μαθηματικών , της φυσικής και της χημείας. Και ειλικρινά μπορώ να μετατρέψω μια απλή συνταγή μαγειρικής, σε εξίσωση. Και φυσικά την καταλαβαίνω μόνο εγώ! Ο άντρας μου με πειράζει συνεχώς, όμως εγώ δεν πτοούμαι χαχαχα.

Θα ήθελα να είμαι απο μια μεριά να βλέπω την κόρη μου τι θα λέει όταν θα μεγαλώσει και θα διαβάζει τις αρλούμπες της μάνας της!

Όπως θα καταλάβατε αποφάσισα να ξαναβγώ απ'το καβούκι μου και κοινώς I am back μέχρι να το ξαναπάθω :-)

Αυτά τα λίγα για τώρα.

Σας φιλώ γλυκά στην μούρη

μαμά Σοφία








Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου